Życie na papierze

[Ewelina]

 

Kartka pod dłonią się marszczy.

Papier biały, delikatny jak puch 

i zimy jak śnieg.

A ja przemierzam przez jego materię

jak przez życie,

linijka po linijce - dość kręto. 

Przecinam mój czarny szlak, 

gęsto utkany znakami - 

jak mrówek ich pełno 

i upiornych pytań

też jest więcej między słowami.

 

Wierzę jednak głęboko,

że dotrę tam, gdzie jest źródło, 

wciąż czerwone i żywe, 

i głowę mi ktoś pogładzi 

z miłością i tak po ojcowsku.

A wtedy pod sufit ze szkła pofrunę, 

pragnieniom dam ulecieć wyżej! 

Choć one niczym motyle... płochliwe.

Jak w potrzasku skrzydłami trzepią, 

niby mgła bez wieści giną...

 

Nade mną, w ogniu zwątpień, lecą ćmy...

W lepkim duszącym orszaku

przeszkód i innych rozterek, 

oddalonych ode mnie o milimetr, 

bezwładnie rozpływam się na dłuższą chwilę...

I wszystko przepadło.

 

Kartkę gwałtownie odwracam.

W dłoniach gniotę przybrudzony papier. 

Urywam niepewne marzenia.

To nie ten czas - rzucam myśl z wiatrem...

Dziś kończę moje zmagania, 

na pomiętej kartce pisane.

 

 

Edytowane 6 Marca 2023 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[Amber]

Twój wiersz można poczuć, prawie dotknąć, ale nie chciałabym spłoszyć. Przemawia do mnie bardzo. Pozdrawiam.

[Ewelina]

@Amber dziękuję, zależało mi na stworzeniu takiej szczególnej aury wokół tego tekstu. 

Jeśli czegoś szczególnego doświadczyłaś, czytając go, to bardzo się cieszę. 

Pozdrawiam serdecznie

[Rafael Marius]

@Ewelina

Takie zmagania myśli-motyli, z myślami-ćmami.

Tym razem ćmy wygrały, ale do czasu.

 

Ćmy przyleciały z ciemnej strony księżyca, a motyle to nasi.

Życie można jeszcze wyprasować i znów będzie gładkie, tylko ostrożnie, żeby nie spalić.

[Ewelina]

@Rafael Marius pięknie to ująłeś. Zrobiło się tak baśniowo :) 

Oczywiście to racja, co piszesz.

A z tym prasowaniem to ciekawie kiedy się spali i z czym trzeba ostrożnie? 

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aby wyprostować pomiętą kartkę należy prasować z odpowiednią temperaturą żelazka przez jakąś szmatkę, inaczej papier się spali.

 

W średniowieczu "prostowano" życie pokrętnych heretyków przypiekając ich ciała rozgrzanym do czerwoności żelazem.

 

A interpretując metaforycznie. Osobie (za)ćmionej należy dostarczyć odpowiednią ilość ciepła, aby nie spłonęła od nadmiernej troski.

Szczególnie rodzice mogą stracić w tym umiar i wyhodować swoją latorośl w zbyt cieplarnianych warunkach.

[Ewelina]

@Rafael Marius jak zawsze masz interesujące i błyskotliwe wyjaśnienie. Aż zazdroszczę, oczywiście bez zawiści :)