Bezruch

[Ewelina]

przez rozdartą duszę

spoglądam na świat
między jednym brzegiem a drugim 
za kotarą ze snów 
ukrywam się co dnia

 

powietrze to rzucony w przestrzeń
nieprzemakalny płaszcz 

 

w oparach rozważań 
duszę się 
za późno by zawracać 
za późno
by próbować zmienić cokolwiek 
kolejny raz

 

niemoc zewsząd otacza mnie

rozdarta jestem jak sosna 
przełamana przez wiatr 
skamieniałam
 

Edytowane 22 Lutego 2023 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[tetu]

Twoja peelka jest bardzo wiotka, krucha i co gorsza zatrzaśnięta w swoim świecie.  Musi odryglować te drzwi, wyjść do ludzi, zaufać i dać sobie szansę. 

Nigdy nie jest za późno. 

Pozdrawiam Ewelino. 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak się czasem dzieje, gdy nawał myśli przytłacza ponad miarę.

[Ewelina]

@Rafael Marius bywa jak człowiek za dużo myśli i myśli zaczynają się gmatwać. Od przybytku głowa może bardzo rozboleć. Wielość wariantów - skrajnie różnych może negatywnie wpłynąć na proces decyzyjny a nawet sprawić, że człowiek nie będzie zdolny do podjęcia jakiejkolwiek decyzji.

@tetu zakładam, że każdy czasem może mieć taki moment w swoim życiu, że przytłoczy go rzeczywistość i potrzebuje czasu, by sobie z tym poradzić. A każdy radzi sobie inaczej. Wytwarzanie drzwi w momencie, gdy dopiero co się je zamknęło wydaje się być odrobinę przedwczesne. 

Oczywiście to moje zdanie wynikające z mojego doświadczenia.

Dziękuję za przeczytanie i komentarz. 

 

Pozdrawiam serdecznie :)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co do braku decyzji to na pewno, ale ja tu miałem na myśli coś znacznie poważniejszego to znaczy stupor lub katatonię. Tak mi się słowo "skamieniałam" kojarzy.

[Ewelina]

@Rafael Marius jakby to zrozumieć dosłownie to tak, masz rację. 

Tekst brzmi faktycznie dość dramatycznie...

[tetu]

Ewelino, w takich sytuacjach kiedy zaczynamy się izolować, czas działa niestety na naszą niekorzyść. Wywarzenie drzwi (choć to może za mocne słowo, ale sama takiego urzyłaś - ja sugerowałam odryglowanie) nie jest i nie będzie nigdy przedwczesne. Człowiek w swoich delikatnie mówiąc rozterkach bardzo szybko potrafi dojść do ściany, zwłaszcza kiedy jest słaby i wiotki jak twoja podmiotka. Nie wolno się temu poddać. Oczywiście zgadzam się, że każdy potrzebuje czasu, by ochłonąć, to oczywiste, ale po prostu się nie barykadujmy;) W tym wierszu są dość mocne słowa, ocierające się o depresją i tak też go odczytałam, może dlatego, że taki dziś dzień? 
Jednak proszę, powiedz peelce, że trzymam za nią kciuki, a Ty, jako że stworzyłaś taką kreację, trzymaj rękę na pulsie;) Serdeczności. 

[Ewelina]

@tetu dziękuję serdecznie. 

Pozdrawiam ciepło

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Otóż to można nawet powiedzieć więcej, że psychiatrycznie szczególnie w kontekście dzisiejszego dnia.

A Ty czasem piszesz w pierwszej osobie o sobie, a czasem o innych, którzy pisać nie mogą.

Choć ja czuję, że z twoim samopoczuciem to wszystko jak najbardziej w porządku i w tym wierszu to tylko chodzi o takie rozterki wewnętrzne jakie mają wszyscy, którzy lubią dużo myśleć.

[Ewelina]

@Rafael Marius tak, jak to zazwyczaj bywa, masz rację. 

A dziś mam taki dzień, że nie chce wchodzić w dynamiczną polemikę z kimś kto czuje inaczej i postrzega inaczej niż ja. Ze zmęczenia poddaje się :) dziś to chyba jakieś przesilenie czy przedwiośnie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Być może.

Choć ja takich klimatów nie czuję. Nie jestem pogodozależny.

Zatem życzę lepszego jutra.

[Ewelina]

@Rafael Marius ja nie wiem czy na mnie pogoda wpływa, ale lubię sobie tak tłumaczyć, to mocno upraszcza wszelkie wyjaśnienia :) to alternatywa dla umysłu, żeby choć na chwilę przestał analizować, bo to go naprawdę męczy. 

@Rafael Marius

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Często piszę w pierwszej osobie. Jakoś ta forma jest mi bliska od zawsze. Pamiętam jak w szkole pisywałam charakterystyki bohaterów wierszem i w dodatku w pierwszej osobie. Lubię przenikać przez postacie, wchodzić w ich świat, patrzeć ich oczami. Od zawsze miałam takie "skłonności".