Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Wolność bez twoich ramion...

Jak więzień jestem... 

A mój świat bez ciebie - 

jak sierota 

Niepewnie się poruszam 

i sztywno w drucianej postawie 

Z zimnych dłoni nie puszczam

pędów bambusa - 

Bo taka głupiutka nie jestem 

Choć serce się rwie do tańca 

Nie będę okruchów zbierać 

ani resztek...

W wolność bez ciebie 

wkraczam pomału

Choć się nie spieszę...

Dziś moje święto 

i się nie smucę

Dziś święto wszystkich bijących serduszek

A może jeszcze i twoje zabije...

Może je swoim sercem rozgrzeję?

...

 

Wiesz - 

Mózg się czasami myli 

Nie zawsze wie lepiej

 

 

Edytowane przez Ewelina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bez miłości życie to niewola — cudowna myśl.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Z okazji Walentynki życzę wszystkim paniom zakochania się na umór choć na jeden dzień.

 

Opublikowano

@Tectosmith Przemyślałam sprawę i napisałam weselej: 

 

W dniu Zakochanych 

 

I czekam cierpliwie 

Bo mam do powiedzenia 

dużo 

O tych oczach niebieskich 

o ustach 

pełnych

smakowicie mięsistych...

Prawie do schrupania jesteś

I te ramiona twoje 

idealne

męskie

 

Czekam cierpliwie - 

ja nie gazela 

co w popłochu ucieka 

Czekam więc

aż mówić przestaniesz...

Tak mnie dziś zalewasz słowami 

W roztargnieniu nieokiełznanym...

Czekam

 

Jesteś nieprzeciętnie uroczy 

Oddaję ci więc uśmiech w podzięce...

I nawet kształt twojej głowy

Dziś przypomina mi serce 

 

Ach! 

Zakochałam się 

W nadmiarze uczuć utonę 

Lecz będę się o to martwić jutro 

Dziś oddaję się w twoje ręce - 

rozkosznie niespokojne

 

Z serdecznymi pozdrowieniami :) 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...