Wstążki

[tetu]

Piotrze,
przed nami noc pokryta satyną — 
gładka skóra, bezbronna wobec przygaszonych gwiazd.
Za ich oczami jątrzy się czerń mojego patrzenia;
im głębiej, tym wyrażniej czuję jak pochłania.

 

Sen jest pełen niepokoju, zbiega się w punkt,
gdzie niewyobrażalnie żywy przelewasz we mnie
swoją krew. Wiążę z niej wstążki — czarne
przywołują płytki oddech za którym już tylko

 

kości rzucone w noc.

 

 

 

 

[Starzec]

@tetu smutne wspomnienie....?

Pozdrawiam.

[Ewelina]

@tetu czyjaś śmierć? 

[iwonaroma]

Bardziej dotyka emocji, uczuć niż intelektu (czasem u Ciebie bywa odwrotnie :)) i tym samym dociera głęboko ...

Pozdrawiam Iwonko :) 

[tetu]

@Starzec @Ewelina  być może macie rację;) Dzięki za przeczytanie i refleksję. 

 

@iwonaroma bardzo dziękuję Iw za zajrzenie. Pozdrawiam. 

 

@affnie mogłaś dać serducha za wiersz, bo go tutaj nigdy nie publikowałam. Nie usuwam wierszy po to, żeby za jakiś czas na powrót je wstawiać. To byłoby chore. Jeśli go czytałaś, to zapewne gdzieś indziej. Więc jeśli już pisać o konsekwencji i sprawiedliwości, to należy mieć pewność. Poniżej piszesz, że jej nie masz, więc uznaję, że tematu nie było;)

Dziękuję Ci za komentarz, wizytę i docenienie motywu:) Pozdrawiam.

 

 

Wszystkim czytelnikom dziękuję za czas poświęcony na wiersz. Pozdrawiam.