Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miłość - to skomplikowane

Ewelina
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Ewelina

Ewelina

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Miłość to góra szczęścia i nieszczęścia

Talerz zupy na obiad 

A na drugie danie kawałek mięsa 

W międzyczasie coś jeszcze -

Troski więcej 

Na dobre i na złe 

Zwłaszcza w te noce upiorne

Czasami zbyt długie 

Gdy dłonie zgięte w lament

Bo na ścianach podejrzane smugi

A w głowie strach i nadzieje płonne

 

Miłość nieliryczna 

Całkiem praktyczna 

Z zadyszką - kiedy po schodach się wspina 

Taszcząc siatkę pełną zakupów 

Zmęczona okrutnie lecz zadowolona 

Szczęśliwa że śniadanie iście królewskie będzie 

Jajka w koszulkach od kur z wolnego wybiegu 

Co siedzą wygodnie - z wyboru a nie musu na grzędzie 

 

Miłość - jak obraz surrealistyczny 

Nie żaden impresjonizm z pejzażem mglistym 

Miłość mięsista

Z przytupem od butów czystych 

Czyszczonych wieczorem 

By rano gotowe były  

Na spacer 

W codzienności - zwykły

 

Miłość...

Kto chce dolewkę zupy?

Na zdrowie 

Na szczęście

Kto chce? 

 

Na szczęście...

Dolewka będzie? 

 

Edytowane przez Ewelina (wyświetl historię edycji)
8
Ewelina

Ewelina

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@staszeko ciężko się z Tobą nie zgodzić, co do przyjemności :) 

Co do tematu pisania o miłości to jest wyzwanie, bo można by uznać, że na jej temat już wszystko zostało powiedziane. Ja jednak z uporem o niej piszę, bo bez względu na powszechność tematu nadal to temat wdzięczny. 

Pozdrawiam serdecznie

1
ais

ais

Opublikowano
Opublikowano

Bo o Miłości to trzeba umieć pisać, a nie każdy posiada tę umiejętność.

Bo Miłość, to nie erotyk.

Najbardziej druga strofa, bo jest najważniejszy obraz Miłości.

Pozdrawiam!

 

 

1
Ewelina

Ewelina

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@ais miłość nie jedno ma imię :) Myślę, że jeśli w wyrażaniu miłości jest prawda to każda jej odsłona jest jak najbardziej do przyjęcia. Każdy przeżywa miłość inaczej na różnych etapach swojego życia i zawsze trzeba to uszanować o ile ktoś nie oszukuje tylko jest w swoich wyznaniach szczery. 

Pozdrawiam nieustannie i serdecznie! 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      Café „Limeryk”

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Poet Ka  miejmy nadzieję :)    
    • Poet Ka
      Café „Limeryk”

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @iwonaroma może ktoś tu jeszcze wejdzie, przeczyta i wstawi:)
    • iwonaroma
      Café „Limeryk”

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Poet Ka Nie umiem :( Może ktoś pomoże? ...  
    • Arsis
      Saudade, czyli tęsknota, która trwa

      Przez Arsis · Opublikowano

      Wiesz, usiadłem znowu do pisania. Na stole pusta kartka. Długopis lezący obok… Nie. Nie tak. Od początku. Pod palcami klawiatura. W mżącym niebieskawym blaskiem ekranie niezapisana treść…   Co mam napisać? Co?   Ty wiesz. Przecież wiesz. Wiesz, prawda?   Czyhające puste otchłanie szalejącej ciszy. Otaczają mnie. Wciągają. Skąd one napływają? Stąd? Znikąd… Znad odległych łąk. Jak szybujące ptaki. Znad łąk i pól zamarłej wegetacji. Znad pożółkłych traw… Znikąd. Znad lasu, którego horyzont ciemnieje kreską na skraju lata…   Znikąd… Znikąd…   Tak jak i mnie ciągną donikąd.   One.   Te zmory cieniste.   Bezskrzydłe zwidy. Urojone widma. Jakieś senne imaginacje…   Jesteś tu jeszcze?   Bo nie wiem już sam do kogo te słowa kieruję. Do siebie samego chyba. Bądź do nikogo. Do niczego.   W noc idą ciemną. Idę naprzeciw deszczom, kroplistym migotom gwiazd. W noc ciemną i pełną powietrza.   Wiatru, który szeleści. Który szumi i… - kto tak pięknie gra?   Skąd płyną te dźwięki?Znad minionych epok dawnego życia... Rwący nurt szumiącej w żyłach krwi. Przebija się pulsujący w uszach szum...   Więc i ja chyba sobie pójdę, wiesz?   Dokąd?   A dokądkolwiek. Dokądś. Gdzieś… Gdzieś, gdzie nic. Gdzie nic. Bądź nic. Bądź…   Mój oddech pełznie po ścianach chłodnych.   Po ścianach. Pęknięciach. Brunatnych zaciekach.   Po rurach żeliwnych. Po tej całej plątaninie martwych rur. Po tym drzewie stojącym w kącie pokoju mojego jestestwa.   Po tych odnogach, falujących pajęczynach.   Po tych płachtach drżących w powiewie.   Moje westchnienie idące poprzez mury, podłogi i szyby, których drżenie...   Których brzęk cichy błądzący niczym stłumiony w nas krzyk.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-24)      
    • Poet Ka
      Café „Limeryk”

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @iwonaroma dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        a wstawiłabyś piosenkę?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...