omijam ciszę

[Wioletta_Szkaradowska]

w połowie drogi stąd
do końca sznury wierzb.

zrobiło się listopadowo jakby cieniom
zabrakło lata. w twarzach bratków
zgubione skrzydła jaskółek. znów zostały

ciche krople wody szukające złudzeń.

[dorottta]

wiesz, że Twoje wiersze "malują" słowami obrazy, które mogłabym namalować kiedyś, gdybym to potrafiła, czasem napiszesz coś, co mogłoby napisać się w któryś z moich spokojnych-nie-spokojnych wieczorów, dla mnie ten wiersz o ciszy jest, mam nadzieję, że znajdę tu inne Twoje wiersze. pozdrawiam

[dorottta]

o ciszy jednak nieomijanej jest to dla mnie tekst.

[Dotyk]

Przede wszystkim - do zaawansowanych proszę:)..jesli mogłabym zaproponowac nieśmiało
czytałam już dzisiaj ten wiersz.
bardzo piękny

[Święty]

Dobra to jest rzecz, poezja...

Widzę, że cię nostalgia jakowas ogarnia.
Ale to dobrze.
Oddając się swoim uczuciom
masz szanse na określenie swoich dążeń.

Musisz tylko troszkę wyrównać priorytety;
wierzby sa wysokie i rozłożyste,
a bratki przyziemne i... malutkie.
Gdyby to było w "skurczonych" twarzach liści wierzb,
to... bratki też są fajne i warto im poświęcić trochę uwagi,
zaś jaskółki możesz skoligagacić z tymi "skurczonymi"
liśćmi wierzbowymi, pośród których mogłyby znaleźć uciechę i radość, której ty zapewne szukasz.
Suma sumarum - jestem z tobą!
Pa!