Piotrowi

[Włodzimierz Nabkowski]

gdy cię pisać,
prawie jak wtedy
wychodzisz na peron.
uścisk dłoni,
uścisk wszędzie.

Potem nagle jesteśmy.
Wyciągasz rękę,
jak nibynic

ulegam.
Dziwimy się dłoniom,
zimnym na przekór
nieśmiałości

dalej milczymy w tym splocie
jak na zgodę. Sam jeszcze
nie wiedziałem

byliśmy na dwa światy

[Vera_Ikon]

Przede wszystkim podoba mi sie nastrój. Całość dla mnie na +
Trochę wybija mnie z rytmu ostatnia strofa. Jest sama sobie zamknietą całością.
Przyzwyczaję sie :)
pozdr serdecznie

[Roman Bezet]

Początek lirycznie jest czysty i wciągający, dalej w opisie - jak dla mnie - za wiele niedobrej "wilgoci" ('nagle' jesteśmy, 'przecinasz' powietrze, 'nieśmiałości uśmiechów').
Żeby końcówka uderzyła - wcześniej musi być bardziej ascetycznie (bez żadnych zapowiedzi, znaków itp. proroctw). Tak sobie myślę ;)
pzdr. b

[Włodzimierz Nabkowski]

po zmianach

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Moim zdaniem lepiej, ale proszę się nie śpieszyć tak :) Jeszcze jest wiele słów - trochę można powyrzucać ;) (serio to piszę).
pzdr. b

[Włodzimierz Nabkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Moim zdaniem lepiej, ale proszę się nie śpieszyć tak :) Jeszcze jest wiele słów - trochę można powyrzucać ;) (serio to piszę).
pzdr. b

Wie Pan, wiersz dedykowany, pisany "poprostyczne". Chętnie jednak podziobię przy nim dla wprawki i rozwojowo. Jakieś rady? :)

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dedykacja i poprostyczność nic do rzeczy nie mają. Ten kawałek - to takie powtarzanie (trochę) i tu bym uprościł. Za dużo słów jest przed pointą - ona ginie w tym roztkliwieniu.
uścisk dłoni,
uścisk wszędzie.

Potem nagle jesteśmy.
Wyciągasz rękę,
jak nibynic

ulegam.
Dziwimy się dłoniom,

(uscisk dłoni, wyciagasz rękę, dłoniom).
pzdr. b