Lacrimosa

[Stary_Kredens]

Choć wiesz że nikt  nie czeka

To chcesz tam gnać 

Pospiesznie by się nie spóźnić 

Na obiad dymiący na stole

 

Matka czeka z opowieściami 

Każdą celebruje z należną czcią 

Słuchasz i myślisz o swoim

Bo dałeś porwać się dniom 

O które teraz nie stoisz

 

Chcesz gnać pospiesznie

I chcesz aby to trwało

Ten obiad stół opowieści 

Szukasz spojrzenia 

Lecz tylko omiatasz 

Śniegiem przyprószone

Tak znane ci treści 

 

Imię nazwisko i  znane dwie daty

Znicze zapalasz bo tamte już zgasły 

Wiatr cicho gra i liście  szeleści

A w zmierzchu ramiona się chowa dzień jasny

 

 

Gdzie są Twoje matko ramiona

Ciepłe domem pachnące 

Chcę wierzyć że się  jeszcze spotkamy

Gdzieś tam na niebiańskiej   łące

 

 

 

Edytowane 26 Listopada 2022 przez Stary_Kredens (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Ładnie to opisane. Dzieci, w tym moje, muszą myśleć przede wszystkim o swoim życiu i uważam za naturalne, że tak robią. Pozdrawiam. 

[Stary_Kredens]

@Marek.zak1 tak , to jest jak najbardziej naturalne, ale naturalny jest też płacz po śmierci rodziców i tęsknotą za tym co minęło 

Kredens pozdrawia

[Kwiatuszek]

@Stary_Kredens Bardzo ładnie choć smutnie. Pozdrawiam:-)

[Rafael Marius]

@Stary_Kredens A ja mam jeszcze oboje rodziców, ale starych i pewnie nie umiem docenić tego.

[Stary_Kredens]

@Rafael Marius tak jakoś to jest, że się docenia po stracie

Kredens pozdrawia