Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Są na świecie jeszcze ludzie,

którzy w dobro są bogaci,

i tym dobrem się podzielą

choć za ten gest nikt nie płaci.

 

Mają z tego satysfakcję

i jeżeli tylko mogą

choćby nawet i drobiazgiem

gdyś w potrzebie to wspomogą.

 

Nie za wiele ich poznałem

choć to ludzie wyjątkowi

dziś dziękując im tym wierszem

podziękuję też losowi.

 

On to sprawił, choć jest ślepy

i choć to już jest czas przeszły,

że w przeszłości jak i teraz

w punkcie nam się drogi zeszły.

 

Filantropi, ci współcześni

z osobistych mych relacji

to jest tylko mały promil

naszej ludzkiej populacji.

 

Ich dorobek życzliwości

nie widnieje na bannerach

choć działają osobiście

dobroczynnie w wielu sferach.

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Słownik języka polskiego PWN* · dobroczynny. 1. «przynoszący korzyść lub ulgę». 2. «niosący pomoc potrzebującym». • dobroczynnie • dobroczynność ...

Słownik języka polskiego PWN*. filantropia «udzielanie bezinteresownej pomocy potrzebującym».

Nie wnikam w niuanse bo dla mnie bezinteresowność i filantropia jest tym samym.

 

Wiersz napisany w oparciu o fakty. Na moje ogłoszenie o poszukiwaniu znaków fiskalnych przeczytał filatelista z Konina. Po wymianie informacji kilka takich znaczków otrzymałem w liście. Nie musiałem się niczym rewanżować. Wobec tego

jest to filantropia (bezinteresowność) i dobroczynność.

 

Dziękuję za komentarz. Pozdrawiam.

 

 

W każdej materii mamy niuanse,

wiem bo w utworach sam też je tworzę

lecz połączone w sensowną całość

w danym temacie dają podłoże.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Trollformel   Więc będę zielenią, co chłonie te słowa, by z Twojego wydechu tlen stworzyć od nowa. W tym cyklu zamkniętym, gdzie chemia nas splata, zmienię dwutlenek w sens mego świata.
    • @obywatel Nie ma za co. Człowiek jest "istota mitologizującą", tylko mitologiami się różnimy i to jest pozytywne :-)
    • @Migrena   Mąż w Twoim wierszu jest zjawiskiem :) Ubrałeś codzienną brzydotę i „życie w rozkroku” w świetne, gęste metafory - to mięsisty turpizmu w nowoczesnym wydaniu. Taki, co bawi i fascynuje jednocześnie. :) Facet został sprowadzony do poziomu awarii, starego paragonu czy "żywej usterki", a jednocześnie jest jedynym fundamentem, który trzyma ten dom w pionie.  Świetne są te kontrasty - z jednej strony potwór i drapanie się po brzuchu, a z drugiej "wybrakowany mesjasz". Genialnie budujesz duszny, klaustrofobiczny klimat - a końcówka o tym, że dom zapadłby się bez tego "potwora", nadaje całości egzystencjalnego ciężaru.   Ciekawa jest tu perspektywa żony - ona obserwuje i zaciska dłonie na szklance, żeby sprawdzić czy jeszcze ma granice - wiele mówiący gest.    Świetny tekst , ubawił nas (przeczytaliśmy oboje). Mąż stwierdził, że teraz  będzie  zupełnie inaczej patrzył na  lodówkę - zwłaszcza w nocy!  :)))    
    • @obywatel Ciekawy - inspirujący !!
    • @Omagamoga   Dziękuję za tę odpowiedź i rozumiem frustrację, którą za nią słyszę. Mam wrażenie, że mówimy o dwóch różnych znaczeniach słowa „system". Ty piszesz o systemie w sensie szerszym - władzy, instytucji, które chcą kontrolować i uciszać niepokornych, wybitnych ludzi. I masz w tym rację.   Ja natomiast miałam na myśli konkretnie system oświaty w Polsce – np. sposób finansowania zajęć dodatkowych. Nakłady na wsparcie dzieci z dysfunkcjami są znaczące, co jest słuszne. Ale dzieci wybitnie zdolne są traktowane po macoszemu, bo panuje założenie, że „poradzą sobie same". A jak dobrze wiemy – wcale nie zawsze sobie radzą. Często nie  otrzymują żadnej propozycji rozwijającej ich  talenty czy zainteresowania. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      No właśnie - psycholog szkolny już odpowiednio by zaszufladkował.  W pierwszym roku mojej pracy poznałam ucznia z klasy czwartej, który zawsze się dziwnie uśmiechał, jak ktoś go upominał. Był to bardzo zdolny chłopiec, który uwielbiał wszystko rozkręcać i sprawdzać , co jest w środku. Więc często bywał na "dywaniku". Kiedyś go zapytałam, co czuje, jak słyszy ostre słowa pod swoim adresem? Odpowiedział, że się boi i mu w środku coś "drży" , dopowiedziałam - i się uśmiechasz wówczas. Tak - przyznał. Ewidentnie była to jego reakcja na stres - i to dziecko nadal nie otrzymało żadnej pomocy przez "system". Ani psychologicznej, ani dydaktycznej.  Kupiłam mu pozytywkę - miał zadanie, ustalić jak działa jej mechanizm:))) Mam nadzieję , że nie zanudziłam.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...