pomimo paradoksu

[kall]

znam twój oddech na pamięć
spojrzenie ulotne
sen

każdą myśl już przestudiowałam
zostanę profesorem zwyczajnym
twego imienia

bez znudzenia wciąż
upijam się twą obecnością

paradoks gestów;
skoro znam Cię na pamięć...

[jacek 22]

ładnie napisałaś ;
bo paradoks życia
to paradoks gestów
a paradoks gestów
to paradoks bycia

pozdrowienia-jacek

[Michał Ziemiak]

To co mi sie najbardziej podoba na tym Forum, to fakt, iż wiersze poruszające tematy "damsko - męskie" trafiają się tu bardzo "insze" ;-) niż 99% gniotów walających się po sieci. Toteż cieszę się Kalino, że Twój zamyka się w tym 1% ;-) Wg mnie ten fragment o "proferosowaniu - zwyczajnym" stanowi kręgosłup formy tego wiersza i go sobie kradnę! Przydzielam zasłuzony plusik!
POZDRAWIAM!
PS.
Czy to konkludujące "znam Cię na pamięć" ma cosik wspólnego z kawałkiem CKOD pod tym samym tytułem???

[kall]

witam :))

Jacku - dziękuje bardzo za komentarz. I rozmyślenia na temat paradoksów. Swoją drogą - ciekawe istoty... ;)
Michale - czuję się zaszczycona, będąc w 1%. Bardzo się cieszę, ze mój utworek przypadł Tobie do gustu
Izo - nie wiem, dlaczego miałaś takie wrażenie, ale nie zmieniałam go nawet troszkę... Co dziwniejsze - wiersz ten napisałam od razu na forum. Tak mnie złapała wena... :)

Pozdrawiam z paradoksem gestów
Kalina

[kall]

Ładnie napisane ;)

Pozdrawiam
Kalina