doskonałość

[Aleksandra Anna]

nakreślono brunatne drzewo myśli,
chybotliwe i mistyczne niby u van Gogha.

drzewo niepokojąco płodne
rozprasza inne formy szelestem zarysu
pochłania światło włóknami

groźny pion jest osią (bądź strzałą) –
wymierza każdą odległość

ono chełpi się, nabiera cielesności,
jest ciepłokrwiste, wyzute
z wieloramiennej tyranii

wypuszczony korzeń okazał się zdradziecki,
drewno – niepodatne.

wpatruję się w ten totem
spływający żywicą –
nic gorszego ponad doskonałość

[Włodzimierz_Janusiewicz]

hmm.. pion, totem, doskonałość, żywica spływająca...hmm odważnie

[Aleksandra Anna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, czy inaczej - dziękuję za wnikliwą analizę... Pozdrawiam.

P.S. Nic gorszego ponad doskonałość...

[Witold Marek]

Bardziej szorstkim detalem i wyraźniejszą abstrakcją operuje dziś Pani. To już nie ta sama martwa natura: rzeczom puściły krawędzie i ruszyły jakby same ku rodzonym, niesionym i dźwiganym symbolom.

Podoba mi się sposób harmonizowania intonacji. Wers: "wypuszczony korzeń okazał się zdradziecki" przeinaczyłbym, bo w tej wersji jakoś bardziej zawiadamia niż znaczy.

Pozdrawiam.

[Bartosz Wcisło]

Bardzo lubię pani wiersze.
Ten jest świetny, choć poprzednie utwory("Wieczór" i "Słowobójstwo, ale nie jestem pewien co do "Wieczoru")były lepsze.
Niemniej jednak jest to świetny wiersz.