Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Myślenie o Tobie ratowało mi życie 
więc przychodziłam do Ciebie codziennie 
masz taki piękny kolor oczu
a kiedy walił się świat 
i trzaskało z nieba piorunami
ja się chowałam pomiędzy  myślami
przez pustynne Piaski biegłam do Ciebie
biegłam po drodze rozbitych butelek
i złamanych serc
kalecząc sobie stopy
lecz tak bardzo lubiłam myśleć o Tobie
znacznie częściej niż o sobie
i tak kiedyś biegłam za tobą, że dziś
nie potrafię nawet chodzić.

Edytowane przez Saramuzykowa (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Coś mi wygląda na jednostronne uczucie, do tego prowadzące nad krawędź przepaści. Tak bywa.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zgubiłaś kilka ogonków; warto poprawić, bo wiersz naprawdę dobry:

 

Myślenie o Tobie ratowało mi życie 
wiec przychodziłam do Ciebie codziennie 
masz taki piękny kolor oczu
a kiedy walił się świat 
i trzaskalo z nieba piorunami
ja się chowałam pomiedzy myślami
przez pustynne Piaski biegłam do Ciebie
biegłam po drodze rozbitych butelek
i złamanych serc
kalecząc sobie stopy
lecz tak bardzo lubiłam myśleć o Tobie
znacznie częściej niż o sobie
i tak kiedyś biegłam za tobą, ze dziś
nie potrafię nawet chodzić.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @vioara stelelor Metaforyczne stworzenia z tych kryształów.
    • @hollow man   „ Za każdym idzie jego Cień (…) C.G.J.    nawet w słoneczny dzień, dostrzegamy swój cień… pozdrawiam hollow man:)   
    • @aniat.   Bardzo dziękuję!  To prawda - mijamy się codziennie, nie wiedząc, kto balansuje na krawędzi. Ta niewidzialność cierpienia to osobna tragedia. "Patrzmy na siebie łagodniej" - piękne zakończenie. Dziękuję za zrozumienie i empatię. :))) 
    • @Berenika97 Wiersz o tym, że życie toczy się dalej, nawet gdy w środku wszystko już dawno się skończyło. Codzienność rozpięta między lodówką a przepaścią' – nic dodać, nic ująć. Przejmujące.  
    • @Natuskaa   Bardzo dziękuję! Dziękuję za te słowa. Tak, ranki mogłyby być resetami... gdyby nie to, że czasem budzimy się z tym samym ciężarem co wczoraj. Świat rozprasza, to prawda - ale czasem problem jest w tym, że nie ma się dokąd zresetować. Pozdrawiam. :) @iwonaroma   Bardzo dziękuję! Tak - wróżka to ostatni desperacki gest, gdy ratunku nie ma ani na zewnątrz, ani w środku. Czasem idziemy tam, gdzie wiemy, że to bez sensu. Dziękuję za tę uwagę. Pozdrawiam. @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję! Wróżka też ma swoją wróżkę a ta kolejną i tak w nieskończoność, bo czasami nikt nie umie sobie pomóc. Pozdrawiam :) @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję! Dziękuję za ten piękny obraz - wróżka zamieniająca się w źródlane strumienie. To mogłoby być zakończenie, którego wiersz potrzebuje. A "bądź sobą" - gdyby to było takie proste. :) Bardzo dziękuję za tak miłe słowa o wierszu. Serdecznie pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...