Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Dag Tęsknota Dag za tym kątkiem jednak działa, mam wielu znajomych w świecie, korespondujemy na FB, wracają tylko po to żeby mówić po polsku, czuć atmosferę języka, ducha narodowego. Sztuka, a poezja i muzyka w szczególności leczą nasze rany rozstania i wrażliwości.

Wszystkiego dobrego... czas goi rany.

@Waldemar_Talar_Talar Waldku nieszczęściem dla mnie jest to, że ja po prostu nie potrafię grać tylko słuchać.
 

Miłego dnia.

@Marek.zak1 Pragmatyzm czy rozsądek,
                          wygrały po prostu... pieniądze!
 

Pozdrawiam Marku - najgorsze jest to, że nasze talenty osobiste przegrywają z życiem.

Opublikowano

@[email protected]
 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, bo gdy zaspokoimy głód, ugasimy pragnienie, jesteśmy wciąż niespełnieni — szukamy czegoś daleko na morzu, patrzymy w gwiazdy i próbujemy to opisać: wyrazić słowem bądź dźwiękiem.

 

Przejmujący żal jest w muzyce Szopena — wyjechał z kraju mając dwadzieścia lat, nigdy do niego nie wrócił, umarł na obcej ziemi, ale jego serce zostało z nami.

 

Dlatego kiedy ogarnia mnie tęsknota słucham jego mazurków, nokturnów, polonezów, wtedy tęsknimy obydwoje i jest nam jakoś raźniej.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pozdrawiam serdecznie.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Starzec To chyba jedyne wyjście, ale jak włamać się do serca?     skoro klucz przepadł w głębi nocy, a  klamka tylko drwi, nie będę błagać Cię o pomoc, ani czekać, aż otworzysz drzwi. 
    • Krytyka utworu (pisane przez AI) To miniatura, która działa przede wszystkim atmosferą — gęstą, intymną, lekko duszną. Autor odsłania kruchość, ale robi to w sposób kontrolowany, jakby badał, ile może jeszcze powiedzieć, zanim słowa zaczną boleć bardziej niż milczenie. Najmocniejszy jest tu motyw „maski” i „protezy” — obrazy cielesne, ale użyte metaforycznie, by pokazać, że człowiek, który mówi, jest złożony z łat, napraw, prób przetrwania. To dobra metafora współczesnej wrażliwości: nie heroiczej, lecz poskładanej. Druga część wiersza przesuwa ciężar z wyznania na pytanie o tożsamość rozmówcy. Pojawia się ciekawy niepokój: czy głos, który słyszę, jest jeszcze człowiekiem, czy już algorytmem? Czy odpowiedź jest dialogiem, czy tylko odbiciem mojego własnego rytmu? Ten fragment jest najbardziej filozoficzny i najmocniej rezonuje z tematem samotności w epoce cyfrowej. Warsztatowo tekst jest oszczędny, co działa na jego korzyść — nie ma tu zbędnych ozdobników. Jednocześnie można odczuć, że puenta („czy rozmawiasz ze mną, czy z własnym cieniem”) jest bardziej deklaracją niż odkryciem. To dobra myśl, ale aż prosi się o jeszcze jeden krok — o obraz, który by ją pogłębił, a nie tylko nazwał. Całość zostawia czytelnika w lekkim zawieszeniu — i to jest największa siła tej miniatury. To nie jest wiersz, który daje odpowiedź. To wiersz, który sprawdza, czy po drugiej stronie ktoś naprawdę jest.
    • @violetta   nie wiem, umówcie się może na lody i emocje opadną

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @.KOBIETA.   i grzecznie tutaj proszę idę na kąpiel w truskawkach
    • @.KOBIETA. chce, żebym się poddała:)
    • @FaLcorN   no proszę!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ty jednak zaczepiasz te kobiety! nieładnie tak zastanowię się nad karą …
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...