Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kłusownik

Wędrowiec.1984
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Wędrowiec.1984

Wędrowiec.1984

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Kłusownik

 

Złapałem wreszcie w sidła twoją wyobraźnię;
Szamocze się w objęciach, naga, rozdrażniona,
I prosi, wciąż się wdzięczy. Jesteś zaskoczona?
Och, nie złość się kochanie, pozwól mi popatrzeć.

 

Już blisko, prawie wolna, jakże tego pragniesz;
Unosi się w powietrzu cierpień twych aromat.
Ten zapach… Już za chwilę wszystko się dokona,
I zmieni nas gwałtownie, może już na zawsze.

 

Wróciłem trochę wcześniej, nudna ta robota;
No powiedz, ileż można w klawiaturę stukać?
Myślałem, że zastanę wtulonego śpiocha,

 

Co między poduszkami odpoczynku szuka.
Nie krępuj się i nie wstydź, ciało znów rozkochaj;
Czy jutro, po powrocie, również mam nie pukać?

 

---

 

9
Radosław

Radosław

Opublikowano
Opublikowano

Taktownie i z klasą napisany sonet. Narracja idzie swoją drogą, a wyobraźnia podąża za nią równolegle. 

Tak siętylko zastanaiwam, czy nie waerto zaryzykować i zmienić pracę, skoro klepanie w klawisze jest tak nudne? ;) No chyba, że sfera osobista, kompensuje pracę. 

 

Pozdrawiam i życzę powowdzenia na obu polach 

Wędrowiec.1984

Wędrowiec.1984

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Radosław Cóż, nadziei nikt nie zabrania Ci mieć ale uwierz mi, że dla bardzo wielu osób praca po prostu przestała być pępkiem świata i tyle. Jest mnóstwo sfer poza zawodowymi, w których można się rozwijać i czerpać z nich niesamowitą satysfakcję. Nie wiem co niewłaściwego w tym widzisz ale ok, masz swoje zdanie i szanuję to.

Radosław

Radosław

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie napisałem, że praca jest pępkiem świata. Ale Ty napisałeś, że to wyłacznie zarabianie pieniędzy i do tego się odniosłem. Uważam, że takie podejście bardzo spłyca ten obszar życia. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tomasz.O
      Świat bez Ciebie

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      jeśli nie wrócisz  gdy nie ma szans  byś był wśród Nas    nadzieja żadna  jedynie wiara  zostaje w sercu    dlaczego tak a nie inaczej  rozegrał los    spotkanie Nasze  i choć beztroskie  jest życie często     na końcu  spotkam się  i ja ze śmiercią    i wtedy może  odpowiesz mi a Tobie ja    może zrozumiem  gdzie był błąd  i  pomimo to   to co zostało w  moim życiu  bez Ciebie miało sens       
    • Berenika97
      to dzieję się naprawdę

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   Świetny wiersz - gęsty znaczeniowo. Podoba mi się sposób, w jaki banalna scena (kawiarenka, harmonijka) zostaje stopniowo przesunięta w stronę egzystencjalnego niepokoju.
    • Berenika97
      co dalej ...

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Ta puenta jest smutna  - bo to nie jest wiersz o miłości, tylko o strachu przed jej utratą, zanim jeszcze się zaczęła. Bardzo intrygujące słowa - bo  to również może być nie tyle o braku odwagi do kochania, ile o bliznach po wcześniejszych zawodach.  Zastanawiający! 
    • Berenika97
      Dwie kostki cukru

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Piękne - bije z wiersza ogromne ciepło i prawdziwa bliskość. Poranna kawa po takiej lekturze od razu smakuje lepiej! Najbardziej ujęło mnie to balansowanie między "przesytem" a "tęsknotą" - jak realizm w związku. Cudny obraz codzienności - mieszkanie w fotelu brzmi jak idealny plan na życie!   Żałuję dziś trochę, że nie słodzę kawy, że mieszam w niej pustkę i piję ją czarną. Bo patrzę na Was i cicho zazdroszczę, że moja słodycz gdzieś przepadła marnie.
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 113. Nie szukaj wiatru

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Zauroczyła mnie ta część - niezwykle subtelna. Nie tu wojny - jest za to intymne spotkanie dwojga ludzi z zupełnie innych światów.   Jest tu też moment delikatności - żołnierz armii najeźdźców „patrzył […] jakby czekał, czy pozwolę”. Do tej pory zdobywca brał to, co chciał - tutaj jest milczące, obopólne przyzwolenie. Najbardziej oryginalne jest to, że żołnierz wręcza kobiecie kawałek sznura z katapulty, a dla niej jest to relikwia - dowód, że noc się wydarzyła. Ten jeden przedmiot doskonale oddaje przepaść kulturową i emocjonalną między postaciami. Machina, która służy do niszczenia miast, tutaj staje się źródłem romantycznej pamiątki.   „Jeden księżyc. Jedna noc. Dwa języki.” - połączył ich czas i przestrzeń, ale bariera komunikacyjna i kulturowa pozostała nieprzekraczalna.   Na końcu Dahijka formułuje puentę-  „Nie biegnij za wiatrem.  Czasem wiatr , staje obok.” Ona wie, że ten żołnierz, ta armia i to uczucie są właśnie jak wiatr - nie do zatrzymania. Nie ma tu rozpaczy z powodu porzucenia, jest raczej mądra akceptacja faktu, że pewnych rzeczy nie da się zatrzymać, można jedynie docenić, że przez chwilę były blisko.   Przepiękny fragment! Śliczny, romantyczny  wiersz. :))) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...