Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chcesz? Opowiem Ci o Zuzi. Zuzia jest taka niezwykła.

Zuzia to wesoła, niebrzydka dziewczyna. Oczy, jak przystało na zwierciadła, ma duże i niebieskie. Włosy są jasne, twarz ma pociągłą i szczupłą. Natura nie przesadziła tutaj z kilogamami, dała jej za to brata i kochających rodziców.

Mama dała Zuzi różową bluzeczkę. Ta bardzo lubi różowy kolor - wszystkie jej pluszaki mają takie odcienie. Nic dziwnego, że jest teraz bardzo szczęśliwa. Zuzia dziękuje mamie i rzuca się jej na szyję. To ruchliwa ulica, lecz Zuzia nie wstydzi się szczęścia.

Zuzia bardzo lubi cappucino. To dość niezwykłe. Dziewczyny w jej wieku nie piją jeszcze kawy. Ale jej kawa smakuje, więc wypija od czasu do czasu filiżankę. Trzeba robić to, na co się ma ochotę.

Zuzia nie wstydzi się cieszyć. Śmieje się często, śmieje się na całą ulicę. Gdy ma ochotę, przebiega koło tabliczki "nie deptać trawy" i wita się z wiewiórką. Gdy witasz się z wiewiórką, to jakbyś nie deptał trawy.

Bardzo lubię Zuzię.

Zuzia nigdy nie nauczyła się udawać. Udawanie jest takie dziwne. Po co udawać, że jest się kimś innym, skoro łatwiej być sobą. Po co udawać, że się nie kocha, skoro się kocha. Czy nie łatwiej rzucić się komuś na szyję?

Zazdroszczę Zuzi szczerości i naturalności. Dlatego mówię "Dobranoc", gdy oznajmia mnie i jej bratu, że chce jej się spać i mamy wyjść z pokoju. Ja nie potrafię powiedzieć: "Bardzo Cię lubię, ale musisz już iśc". Zuzia potrafi.

Jest taka niezwykła. Nie pasuje do tego zakłamanego świata.

Zuzia ufa ludziom. Świat nie nauczył ją jeszcze obłudy, ironii, cynicznych uśmiechów. Nie nauczyła się jeszcze, co znaczą te pełne drwiny spojrzenia, co znaczą półsłówka, co znaczy ten wytknięty w jej stronę palec. Boże, pozwól żeby się nigdy nie nauczyła.

Jak już mówiłem, jest bardzo niezwykła.

Dziewczyna z krainy czarów, której natura dała proste jasne włosy, niebieskie oczy i jeden chromosom za wiele.

---------------------------------
Rzecz ma już dwa lata. Tak wklejam, w formie pamiątki :)

Opublikowano

"Poczwarki" niestety póki co nie czytałem - w ogóle przez maturę jestem w plecy z literaturą nurtu nieszkolnego. Nawet "Gra w klasy" leży na półce. Uczuć inspirujących tekst już nie pamiętam: pamiętam tylko, że wymyśliłem pod prysznicem i że byłem straszny grafoman :) Więc pewnie półpłakałem pisząc, oddychałem ciężko i byłem nie leda piórem opatrzony.

Pozdrawiam, cieszę się, że się widziało
Antek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Natuskaa EEEE tam :), to nie lekceważenie , ale żarcik :), narzekamy i wpadamy w e(uforię) - kolejny żarcik, ale tak naprawdę zastanawiam się czy chodzi tu o etykę? czy żal i pretensję razem wzięte. Tak, nie, raczej siak przykładaj do ucha i oka, a nie nimi :))) żarty żartami, pewnie napiszesz coś więcej jak cię trochę rozgoryczę :) pozdr.  
    • @Alicja_Wysocka Ten dom to wolność.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        z wymaganiami? cóż to znaczy od tego słowa cierpnie skóra i nawet kiedy się rozeznasz to bywa też, że nic nie wskórasz   kobiety za to chcą niewiele w króciutkim zdaniu wszystko powiem, że resztę da się już załatwić byle miał tylko dobrze w głowie  :)
    • Bal jak za PRL-u... A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu? Czy może spadła pod stół, Podeptana podeszwami butów?   Czy może w koszu na śmieci, Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności, Aż ktokolwiek ją doceni, Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…   Bal jak za PRL-u... Pośród radosnych zabaw i śmiechów, Potoków błahych niepotrzebnych słów, Hucznie wznoszonych toastów,   Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury, Ubranych w nie statystów groźne miny, W blasku trzaskających fleszy, O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…   Niegdyś ścieżki zdrowia, W mundurze ZOMO-wca okrutny kat, Zimna obskurna cela, Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,   Dziś strumieniami leje się szampan, Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach, Wzajemne głośne przekomarzania, Głośne śmiechy do białego rana…   Niegdyś walka o Honor, Brutalnie podeptana ludzka godność, Tylu szczerym, oddanym patriotom, Przez władzę w samo serce zadany cios,   Dziś głupota z pogardą, Splecione z sobą więzią nierozerwalną, Wśród elit niepodzielnie królują, Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...