Droga

[Czarek Płatak]

Droga 

 

Droga chociaż jest zdolna sięgać 
poza horyzont wzroku nie ma 
wylotu raczej mur za którym 
przestaje być sobą najpierw jest 

 

czas jakiś omacywania jej 
skóry przywierania policzkiem 
lizania ud smakowania ust 
ssania łona jak i ślinienia 

 

piersi później latami się ku słońcu 
idzie i ku niebu umacnia 
kwiat głowy na łodydze szyi 
wyciągając jej grzbiet się pewniej 

 

już depcze by pewność tę stracić 
kiedy meandrami zaczyna 
wić się i wspinać gwarantując 
widoki pewne jak i kłody 

 

lecz ani przysiąść na szczycie ani 
przystanąć ani belkę wkopać 
ani odpocząć z bokiem skłutym 
bo już w dół zboczem opada

 

zwężając się żeby wędrowca 
w końcu bez zająknienia nie raz 
z ulgą niejaką albo wrzaskiem 
upuścić u progu cmentarza

 

[[email protected]]

@Czarek Płatak Łono, narodziny i... cmentarz,
                              a droga ostatnia, choć enta.
 

Pozdrawiam Czarku, jak zawsze zatrzymujesz.

[Marek.zak1]

To ta lepsza wersja z tymi wymienionymi atrakcjami i sukcesami, bo niektórym nie chce się, szybko zaczynają zjeżdżać i wypadają na zakrętach, spadając w przepaść, czy rozbijając się na skale, czy drzewie. Koniec zawsze taki sam, ale podróże jednak różne. Dobry, zatrzymujący wiersz. Pozdrowienia.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - zacne pisanie  - podoba się - 

                                                                    Pozdr.

[Stary_Kredens]

@Czarek Płatak raz tego nie wystarczy przeczytać I jest to z pewnością atut tego wiersza , można odkrywać 

Kredens pozdrawia 

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mam nadzieję, że tylko na chwilę. Wszak życie to nieodparty ruch do przodu ;) 

Tak, niektórzy wręcz wysiadają w połowie. Jak kto woli. Nie mi oceniać. 

Z pozdrowieniami 

Dziękuję 

Pozdrawiam 

Coś w tym jest. Ja od kiedy 'jestem tatą' nie uskuteczniam już swojej miejskiej, nocnej łazęgi. Nie chcę kusić losu. Tym bardziej, że już wcześniej nie raz i nie dwa kończyła się podmalowanym okiem, guzami, czy obruszanym zębem. 

Nie ma co tego porównywać z lawiną, ale kiedy się pomyśli jak często za pazuchą męscy osobnicy noszą tutaj noże, to ryzyko wydaje się niemal podobne. 

Pozdrawiam 

Cieszę się zatem niezmiernie, że nie narysowałem tej drogi nudnej i monotonnej. 

Serdeczności 

 A mi jest trudno uwierzyć w to, że istnieje na tym świecie choć jedna osoba z taką jak piszesz drogą pod stopami. Tzn jestem zdolny w to uwierzyć tylko wtedy jeśli założę, że taka osoba jest albo ślepa albo nieczuła na cierpienia innych. Ale, czy wtedy można ją z czystym sumieniem nazwać szczęśliwą? 

@miauczenie owies @Leszczym

@A-typowa-b

Dziękuję serdecznie