Rekord ciepła

[Valanthil]

 

Małe miasto, rudy dworzec.
Załom sierpnia, dzień w zaniku.
Przestrzeń stygnie, strużki chłodu.
Chłopak chroni resztki ciepła.

 

Nietaktowne megafony odczytują wyrok –
– osobowy do R. przez O. planowo.

 

Zostało odsunąć się od jęczących szyn,
pomału godzić się z porwaniem dziewczyny,
która poprawia kolory piór,
dokarmia drzewa.

 

Konduktorski gwizdek (jego bezczelność)
ma moc soli trzeźwiących.

 

Popołudnie w pełnym słońcu
wpuściło w sny tlen i witaminy,
jednak, jak zmora, wbija kły
chwila zniknięcia ostatniego wagonu.

Błogosławiona zbitka godzin,
w której ona jest teraźniejszością.

 

Peron ucichł, wyludniał.
Tęsknota przeszła przez aorty.
Krok po kroku. Stopnie, kasy, klamka.
Stawy i kości połączone jak cegły.

 

Nasłuch na prawą kieszeń.
Sygnału trzeba jak mżawki.

 

[[email protected]]

@Valanthil Rzucili kierownice, poszli na perony,
                      życie tętni  a tu...  the economist!

Pozdrawiam Krzyśku.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - ciekawe to twoje pisanie - 

                                                                  Pozdr.

                                                 

[Leszczym]

@Valanthil Całkiem interesujący wiersz. Dużo ciekawych myśli, trafnych spostrzeżeń i oryginalnych metafor :)