Świt wybaczenia

[Quidem.art]

Twoim oddechem szeptane noce,
Gdzie ciemność gubi kroki,
A na poduszce spokojne snem loki
Uśmiechają się zaplątane w kocu. 

 

Mroki pełne słów i półcieni, 
Zapach rozrzuconych włosów. 
Nie czekam już lepszego losu, 
Bo ten miłością się mieni. 

 

A kiedy przychodzi zachwycony świt 
Nie śpię śpiąc z Tobą 
Tak blisko obok,
Że nic już nie jest bliżej niż Ty. 

 

Dopiero teraz, w świetle porannej troski
Po policzku spływa wybaczenie, 
Zebrane w uśmiech Twoim imieniem
Na wieniec dla odchodzącej przeszłości. 

 

Dni już nie bolą, czekanie jak zamek z piasku
W słońcu rozpuszcza swoje mury. 
Świat nie jest tak ponury, 
Kiedy słyszę Twój oddech w brzasku. 

 

Tomo biegnie we śnie razem z nami
I cichnie ugłaskana delikatną dłonią. 
Wspomnienia już nie płoną 
Objęte czule ramionami. 
Smutek skonał. 
Czar zdjęła Fiona
I noc zdobiona gwiazdami. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam  z przyjemnością przeczytałem - 

                                                                        Pozdr.

[Quidem.art]

@Michał_78 W sumie dobrze, choć nie zgadzam się, że tak trzeba. Okno miga tak szybko, że przegapiamy istotę dramatu.

Gdyby nie tolerancja i akceptacja zła, głupota, pazerność i pycha, te rozpaczliwe imperatywy by nie istniały. 

Trzeba przestać być ślepym nie tylko na zło (to wyrażenie, tak między nami, idiotyczne, hipokryzja harcerzy rotariańskich).

Przecież każdy z nas dostrzega zło i zamiast je wyrzucić, chytrze zbiera resztki z pochłoniętych mrokiem istnień. 

Ślepi nie jesteśmy,  bardziej głupi. Trochę jak wierzący adwokat na łożu śmierci ćwiczący mowę obronną swej duszy.

Żeby ograniczyć nasze prywatne ludzkie cierpienie powinniśmy przestać bić brawo mściwości, chamstwu, oszustwu, bandytyzmowi, hipokryzji I obłudzie. Wtedy nie trzeba dylematów,  co trzeba. Życie jest dziwne.