Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niestety sam powiem szczerze z nudów na statku kupiłem audiobooka i po stronie stwierdziłem, że pani lektorka, powinna dostać jakieś odszkodowanie za pracę w trudnych warunkach. Pewnie musieli jej zapłacić po przeczytaniu całości za jakiś post traumatic disorder czy cus w tym rodzaju. Chyba dlatego też zacząłem tak pisać bo nie czytałem nic dobrego podobnej treści. Co do focha to żartowałem ja się nie obrażam  :) 

 

Jakoś tak pisze na Facebooku tutaj zaglądam bo do rodzinnego domu  zawsze z miłą chęcią się wraca a tak traktuje zieleniak dla ciebie tetu bety naty czarka itd dobrze coś porządnego przeczytać czasem  :) 

Edytowane przez Krzysica-czarno na białym (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i się wydało :D :D :D

 

Kurza melodia! kobita myśli, że rozgrzewa chłopa, a tu zonk!

Ona za grzałkę robi   :D wodę rozgrzewa! :D
Krzysico, czym ty się mydlisz? :P 

 

I gdzie to porno?
nic się nie dzieje!
tu żaden kogut 
z rozkoszy nie pieje

 

i kury nie słychać
tu figa z makiem
trzeba zwyczajnie
obejść się smakiem :) 

 

O, jak miło

od razu serce mocniej zabiło;)

 

Dzięki Marcin. Serdeczności.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Krzysica-czarno na białym

marynarza marzenia - rzekła seksowna Jędza

- marynarzu, marynarzu co trzymasz w zanadrzu
- trzymam wiatru garść oraz wody szum

- ech to mało - rzekła Jędza - sama bieda, marna nędza

- co tam, co tam, już niedługo zacumuję
 coś dobrego się wydarzy, tak to czuję

 

pozdrawiam ;-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...