Reinkarnacja

[[email protected]]

Renata... chyba, może Regina - nie pamiętam?
Przesiała mnie oczyma, wyuzdała co trzeba.
Przydupiaste mini i majtki w grochy...
tyle w pamięci i ta noc na plaży.
 

Zadzwoniła po roku, że urodziła mojego syna.
Dlaczego dopiero wtedy, grzech zaniechania?

Dzwonek do drzwi - 18-letni może facet.
- Cześć tato, nazywam się... przed miesiącem
zmarła mama - co mam robić?
Dziadki mnie pogonili bo ćpałem - dasz na działkę?

Mój pogrzeb był na koszt państwa, sprzedał
co mógł i wyjechał.
Znaleźli go martwego na ławce w parku,

obok pustej strzykawki i suchego kebabu.

Takie to wszystko zwięzłe - narodziny i śmierć...

tylko gdzie życie?
Dlaczego idziemy cierniową drogą do raju?

[A-typowa-b]

@[email protected] początek szokujący, ale koniec zacny. Pozdrawiam serdecznie.

[[email protected]]

@A-typowa-b Anno odwrotnie niż w życiu, czasami na pewne sprawy trzeba popatrzeć z boku... nawet z nieba.
 

Wszystkiego Dobrego.

[Leszczym]

@[email protected] Grzesiu poruszasz w tym wierszu ważne zagadnienia. Tylko, że mi się wydaje, że ciut za ostro, co może przeszkadzać w odbiorze, czy w dyskusji... Gdyby tak wiersz wyłagodzić paradoksalnie mogło by mieć to lepszy efekt, ale zaznaczam, że to tylko moja subiektywna opinia ;)

[[email protected]]

@Leszczym Takie było założenie wiersza... narodziny i śmierć -  w okolicznościach jakie są na porządku dziennym w chwili obecnej. Narkotyki, samobójstwa, pandemia, brak należytej opieki zdrowotnej. Zanim pomyślisz o życiu, żegnasz się ze światem. Aby wpłynąć na ludzką świadomość, nie raz trzeba ręką w stół, poruszyć świadomością.

Trzymaj się zdrowo, jak masz jakieś propozycje złagodzenia wiersza, chętnie posłucham.

[Leszczym]

@[email protected] nie, nie umiem i nie bardzo lubię cudzych wierszy poprawiać. W sumie możesz mieć rację przysłowiowo waląc ręką w stół, to kwestia optyki, ja po prostu chyba wolę lżej, co zauważyłem trochę bardziej akurat do mnie przemawia. Nie zmienia to faktu, że martwią mnie zarówno czasy jak i bolączki współczesnego świata ://

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... to ponoć nieodzowne w spełnieniu tzw. życia.

Podałeś opowiadanko, ważne, życiowe... po prostu fajne.

Pozdrawiam.

[[email protected]]

@Nata_Kruk Masz rację Nato, to nadgryzione jabłko mamy zakodowane w genach, od tego nigdy nie uciekniemy.
 

Wszystkiego Dobrego, spokojnego weekendu.