Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

„Teraz na świat wylewam ten kielich trucizny,

żrąca jest i paląca mojej gorycz mowa

gorycz wyssana ze krwi i łez mej ojczyzny

niech zrze i pali, nie was, lecz wasze okowa”

 

Mickiewicz gdyby dzisiaj żył

to takich bzdur by nie napisał

z wami bez sensu żaden deal

każdy Rosjanin

to hipokryta

 

czy car na kremlu czy sekretarz

czy ten prezydent z metra cięty

dalej jesteście hieną świata

dzikim narodem

padlinożerców

 

tatarskie geny robią swoje

niewiernych rżnąć zezwala Allah

mir to nie znaczy dla was pokój

tawariszcz moskal - wy *********

Opublikowano

Napiszę to, co już kiedyś napisałem. Ci Rosjanie, którzy uciekali i udało im się uciec przed rewolucją, dosyć często oskarżają o spowodowanie tragedii, jaka ich spotkała, a potem rozlała się na cały świat... Polaków i Łotyszy.

Nie wrzucałbym wszystkich do jednego worka. Pranie mózgów trwa po obu stronach - nie wchodzę w to. Bądźmy ludźmi.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Autokracja oparta na nacjonalizmie jest wszędzie podobna, w Rosji, w Niemczech za Hitlera, w Japonii przed i podczas IIWŚi kończy się agresją o mordowaniem sąsiadów i własnych niepokornych. Mam znajomych Irlandczyków i opowiadali, co wyczyniali kulturalni Anglicy podczas okupacji Irlandii i buntów - to było także ludobójstwo, z tym, że daleko od nas. . Przytoczę maila z Moskwy, który pokazuje sterroryzowany naród.  Pozdrawiam.

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ci Rosjanie, też przed tą zarazą uciekali. Powtórzę: Bądźmy ludźmi. I nie dajmy się zarazić. Nienawiść i pogarda dla drugiego człowieka potrafią się rozprzestrzeniać jak Covid... tylko, że są znacznie bardziej niebezpieczne.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Konrad Koper Bywa i tak, czyż nie! ;)
    • @Poet Ka   czytam   i mam wrazenie że  to wiersz o miejscu w którym spotykają się kandyńsky  i heraklit   abstrakcja nie jest tu   ucieczką od rzeczywislosci tylko próbą uchwycenia jej ukrytej geometrii   a przypadek okazuje się równie konsekwentny jak schemat  .   najbardziej zostaje we mnie ta myśl że   zdziwienie nie przychodzi z zewnatrz bo  ono dojrzewa w samym porządku świata zanim ktokolwiek zdąży   je nazwać     niezwykle ciekawy wiersz   zagęszczony:)   i to jest świetne:)        
    • @viola arvensis Wiersz poruszający bicie serca. Odnoszę wrażenie, że ten wiersz jest o Tobie. Moja Świętej pamięci Matula była właśnie taką kobietą. Wierzę, że jeśli jest takie miejsce dla dobrych ludzi - niebo, raj, to ona właśnie tam przebywa. :)
    • @Gosława Reni wyszło !! Ty powinnaś mieć średnią krajową za 2 takie wiersze w miesiącu. Serio. Aż miło choć smutno znów przeczytać !!
    • w czarnej bieli utykam czerwony jedwab  który jak barwa ochronna emocji  dodaje życiu kontrastu szaleństwa  a co jest bardziej czerwone od lodu  jej serca zaklętego w tu i teraz  ja jak biały rycerz z harmoniom  świata zasad bezzasadnych  krzyżuje miecz na kapiszony  Słowa milczącego  gdzie stado tam racja  oddalony nie będę kopytami języków  co ślina na język przyniesie  pocałunkiem skazany na śmieszność w pudełko spakowany z napisem Love czerwona wstążka związku  nie stłamsi mnie w ramionach  ucieczki poza zasady  i fasady przyzwoitość  bedącą fatamorganami dla jednych  dla innych olimpem boskim  nietykalnym echem stygmatyzacji  pożytecznych koni trojańskich  pomiędzy kielichem prawa  a ltiteratkmi na prowincji  podczas wakacji prawnych  ułaskawienia dla moje głupoty  gumka ostra jak stalówka  wydrze w atramencie  tatuaż jedwabny w kolorze  jej oczu a światło żarówki  spali powietrze którym  oddycha życie będące  oddechem boga który śpi gdy psalmy śpiewają i gdy szukający umartwiają Świat  strachem przed jego  wiecznym potępieniem  dla innych  Boga  istota za to się budzi gdy skrajne emocje  tych  którzy dotykają życia  a każdy dotyk jest jak jedwab czerwony  ukryty pod treścią  czerni nocy gdy  słońce swieci nie po drodze  ale znika w świadomości  patrzącego na siebie  tak to ja chce tego  i tego  schowam czerwony jedwab  człowieczeństwa  pod czarny atrament  natury mroku  niezbędnej dla wiary       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...