Świ(s)t

[Deonix_]

nad ranem

między zimą a wiosną

wisi słońce pod horyzontem

i niebo jeszcze się nie szkli

czworokąty i punkty świateł

wydzielają strefy komfortu

sen gęsty ciepły i ciężki

pozwala czuć się bezpiecznym

 

i nagle 

dźwięk zimny odrywa ścianę

tynk pościel bieli jak śniegi

ciepłe ciało ze snu wyrwane

blednie

tężeje

śledzi

nie-pokój rozwarty na oścież

źrenice szerokie i drżące

nie mogą znieść widoku

światła

[Sylwester_Lasota]

Mógłby to być wiersz o Wieluniu w dniu 1 września 1939 roku, lecz niestety nie jest. Jest natomiast dowodem na to, jak bardzo historia lubi się powtarzać.

 

Pozdrawiam serdecznie.

 

 

Edytowane 4 Marca 2022 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Tak, w Wieluniu zaczęło się bardzo podobnie.

Dziękuję za wizytę Sylwestrze.

 

Też serdecznie,

 

Deo

 

@Marek.zak1

 

Dziękuję. 

 

D. 

[Deonix_]

@Albina Wiktoria Teresa Mal

 

Dziękuję, miło mi, że obrazy do Ciebie przemówiły.

Jeśli chodzi o strefy komfortu, to jakoś nie zwróciłam uwagi na ich popularność, 

ale rzadko tu bywam :) Z kolei jeśli idzie o synonimiczność - to komfort i bezpieczeństwo,

mają podobne znaczenie, 

jednak komfort jest szerszym pojęciem, można czuć się bezpiecznie podczas bombardowania w zimnej i wilgotnej piwnicy, jednak trudno czuć się tam komfortowo. Jedno i drugie wojna niestety odbiera. 

Jednakże pomyślę nad strefami komfortu, może coś lepszego przyjdzie mi do głowy, na tę chwilę pomysłu nie mam. 

 

Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam, 

 

Deo. 

 

@samm

 

Dziękuję bardzo <3

[Deonix_]

@Anna Przybył

 

Dziękuję po dwakroć <3

[Groszki_i_róże]

@Deonix_ Przyjemność jest po mojej stronie, choć z drugiej strony smutno, że takie tematy chodzą po głowie. Smutne, niepewne czasy. Ciepło pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

Świetny tytuł.... a treść.. wiadomo, smutkiem wieje.

[Deonix_]

@Nata_Kruk

 

Dziękuję. No cóż, wojna na Ukrainie toczy się nadal, 

ale teraz oczy świata patrzą na Bliski Wschód, gdzie też dzieje się wiele zła. 

Człowiek ma w sobie taki mechanizm przetrwania, że zapomina o zainicjowanej i trwającej już tragedii. 

Tragedii, która najbardziej dotyka zwykłych, niewinnych ludzi. 

 

Dzięki za zatrzymanie się, Nato. 

 

Deo