dziury po bliskich stratach

[anna_rebajn]

Nie wiem czy to wypada

żeby nie bać się śmierci

czy to jest właściwe

Zaglądać jak do studni

w dziury po bliskich stratach

wypatrywać na dnie

śladów życia

i wołać

kto tam

kto tam

ho ho

 

A potem udawać

że echo

to nie echo

To ich głosy wyraźne wspinają się do góry

po nas

kto tam

kto tam

ho ho

 

A potem udawać

że się widzi światło

na samym dnie studni

i że ono żyje

że oto biegną rozproszeni cali

w wieczności

kto tam

kto tam

ho ho

 

A potem udawać

że wystarczy opuścić się na dno

przyjrzeć się

przejrzeć

zaczerpnąć

żeby nie tęsknić

kto tam

kto tam

ho ho

 

Tylko w dziury po bliskich stratach

nie wolno zaglądać nocami

ani kiedy wieje

ani zaraz po

ani w czasie burzy

ani kiedy łzy

ani w samotności

 

Wtedy dziury są wielkie

zbyt wielkie

na kto tam

kto tam

ho ho

 

Edytowane 1 Lutego 2022 przez anna_rebajn (wyświetl historię edycji)

[Anastazja Sokołowska]

wtedy są zbyt wielkie...

przerażająco smutny wiersz, przerażająco prawdziwy. gratuluję

[anna_rebajn]

@Anastazja Sokołowska Dziękuję Anastazjo. Prawda jest taka, że musi upłynąć trochę czasu, żeby spokojnie podejść i zajrzeć. Ściskam. A

[anna_rebajn]

@Michał_78 Bardzo Ci dziękuję. To komplement :). A

[iwonaroma]

Bardzo mi się podoba - po całości. Końcówka wzruszająca...

[Czarek Płatak]

Kurde, piękny jest ten wiersz. Po prostu. 

Uwielbiam kiedy z pozoru prosta, a na pewno nie wydumana w liryczbych ochach i achach poezja kryje w sobie tyle z życia i wręcz filozofii. 

Pozdrawiam 

[anna_rebajn]

@Czarek Płatak Lubię prostotę. Ale ona jest właśnie najtrudniejsza. Widać bardzo wyraźnie prawdę.

@Gosława Kłaniam się niziutko przez Lucyną. Ona wie...

[Leszczym]

@anna_rebajn super tekst!!! Niby prosto, ale z olbrzymią głębią, lubię takie formuły...