Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Park, alejka przy niej tuja

a na ławce siedzi szuja

słońce nań swym okiem łypie

hola, hola sprośny typie

 

bo zaznaczyć tutaj trzeba

nie romantyzm a potrzeba

uzewnętrznień części ciała

tego typka tu przygnała.

 

Siedzi, zatem typ na ławce

niby patrzy na latawce

bo ich święto i puszczanie

a więc z dziećmi przyszły nianie

 

są rodzice, smukłe córy

przeczesują wzrokiem chmury

gdzie latawiec ich i dzieci

z gracją coraz wyżej leci.

 

W tym to czasie typek z ławki

dostał dreszczy, lekkiej czkawki

rozpiął swego płaszcza poły

i w tym płaszczu siedzi goły

 

a w ruch poszły obie rączki

uzewnętrznia swe bolączki

jak opadły anioł w piekło

za co słonko mu dopiekło.

 

Żal mi tego nieboraka

gdyż przypadłość jego taka

jest publiczną masturbacją

godną kary deprawacją

 

niech to robi w samotności

nam nie trzeba tej sprośności

więc zamilczę a w proteście

stawiam kropkę tuż po tekście.

Opublikowano

Reguły społeczne chronią odbiorców. Taka ekspozycja  przekracza i moje granice, szczególnie, gdy myślę o dzieciach. Wolnoć Tomku w swoim domku, więc niech w domku wolność czyni. Jak zawsze lekko, równo, płynnie.bb

Opublikowano

@beta_b

Był aktorem wyrzuconym

z tego grona za sprośności

może, więc dlatego w parku

nadal szuka publiczności.

 

Gra nie warta nawet świeczki

wiemy o tym doskonale

a więc pozwól, że ja także

od tej szui się oddalę.

 

Po raz wtóry właśnie kropką

w wierszu zamknę obcowanie

chociaż temat i narracja

chyba dalej pozostanie.

 

Pozdrawiam :)))

HJ

 

Opublikowano

@dot.

Tak sceneria wymarzona

kiedyś nawet moja żona

na stołówce pracowała

i niejedno tam widziała.

 

Nigdy nie szła w pojedynkę

i choć gościu łykał ślinkę

parasolki w rękach miały

i gdy trzeba w ruch wprawiały.

 

Teraz chyba to już raczej

niż przed laty jest inaczej

monitoring i kamery

przetrzebiły te cholery.

 

Pomyliłem Wydziały i napisałem o Akademii Rolniczej na przeciw Parku Kasprowicza.

Temat zbieżny więc pozostawiam go.

 

Pozdrawiam :)))

HJ

Opublikowano

Nie przeżyłem, ani nie widziałem czegoś / kogoś takiego , ale z opowieści znanych mi kobiet znam sprawę. Kiedyś w w Parku Kultury na Powiślu był jeden taki, dziewczynom, w tym mojej, znany. Znowu Henryku znakomity wiersz, lekki w formie, więc doczytałem do końca, co nie jest regułą, i poważny w treści. Pozdrawiam

Opublikowano

@Marek.zak1

W roli turysty, w roli przechodnia

ja też unikam tego jak ognia

chociaż nachodzą mnie przemyślenia

w życiu tak szybko wszystko się zmienia.

 

Jednak na razie trudno, niestety

ja nie słyszałem żeby kobiety

miały tą czelność i taką wolę

aby się wcielać w podobną rolę.

 

Może bym wtedy zmienił swe zdanie

gdybym na żywo nie na ekranie

mógł kątem oka podziwiać wdzięki

te spod zadartej w górę sukienki.

 

Pozdrawiam :)))

HJ

Opublikowano

@Natuskaa

Ktoś to kiedyś musiał ruszyć

i ujawnić sekret tabu

zwykły żołnierz, szeregowy

nie generał, nie szef sztabu.

 

Oni wszystkie te dewiacje

ukrywają pod dywanem

bowiem w wojsku jest utarte

że te rzeczy to pan z panem.

 

Teraz to się pewnie zmieni

w armii służą też kobiety

więc wiadomo, że coś za coś

żeby zdobić epolety.

 

Belki, gwiazdki, powiązania

i awanse, co rocznicę

a ja kończę, bo wjechałem

głównym torem na bocznicę

 

Pozdrawiam ;)))

HJ

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
    • O gilu, ligo.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...