Prawie rok magicznego myślenia

[Lahaj]

 

nie jestem pewna niczego 

żyjąc w ogromnym napięciu 

w umiłowaniu skrajności 

wciąż zerkam w otchłań

widzę rozpad i węszę

to potrafię robić  

to co mnie otacza 

co osacza co trwa 

wystarczająco długo 

 

wyssałam esencję

opłaciłam bilet 

jestem blisko tuż 

obok stacji końcowej 

nieśmiertelność 

to jednak męka 

w papierosowym dymie

drżącą dłonią wymachuję 

kostyczne obrazy 

zanikające pergaminowe

skrawki pulsujące

pod skórą wspomnienia 

jeszcze trochę 

[violetta]

świetny wiersz, mam też swoje pierniczki, słodkie, średnio twarde, są rękawiczki :) położyłeś mnie wcześnie spać i zrobię sobie herbatkę w środku nocy :)

[Pan Ropuch]

to już końcówka - tej kaźni pomiędzy dwojgiem ludzi - czasem lepiej ratować upadkiem co się da.. 

 

zbierając się z niego na horyzoncie pojawi się następny początek... 

 

Pozdrawiam magicznie myśląc

Pan Ropuch

[chmurny]

Co mnie bardzo bawi, to fakt, że ten wiersz jest bardzo spójny - nie powinien taki być, skoro wers za wersem do czynienia mamy z majaczeniem gorączkującego. Myślenie magiczne dostarczyło tutaj wiele wizyjności, co podoba mi się bardzo, dodatkowo ta nieuzasadniona spójność zaskakuje - pozdrawiam!!

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - faktycznie wiersz spokojny a tak lubię -

                                                                                     Pozdr.świątecznie.