Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

śliski temat

OloBolo
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

OloBolo

OloBolo

Opublikowano
Opublikowano

nie zachowujesz się jak człowiek
masz manię rzekłbym nadczłowieka
podobno gadasz z Panem Bogiem
zębami zgrzytasz gdy się wściekasz


wszyscy stanęli za mną murem
oprócz sąsiada co się zaparł   
ktoś ściskał ponoć jego żonę 
on przypisuje mi ten wakat

 

a to nie prawda jak babcię kocham
jeśli tak było-nie pamiętam
minęło przecież lat już kilka
a jeśli nawet-ślad się zatarł

 

na brzozie pozostała blizna
po inicjałach znaku nie ma  
nadeszła zima-zima śliska
nie to co teraz proszę ja was

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Magdalena
      tableteczki

      Przez Magdalena · Opublikowano

      @Charismafilos   Intro, bardzo proszę:   Umiem sam zebrać myśli Walczących we mnie żądz Mnóstwo     
    • Myszolak
      Pani "Ż"

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @Leona Przyszło mi do głowy tylko życie ale chyba nie pasuje
    • Berenika97
      Dekonstrukcja

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Niezwykła ta dekonstrukcja!  Wiersz bazuje na parafrazie jednego z najważniejszych zdań w naszej kulturze, pochodzącego z biblijnej Księgi Rodzaju: „Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam”.   Podmiot liryczny bierze to zdanie (zmodyfikowane do formy „Nie jest dobrze samemu tylko być człowiekiem”) i zaczyna je obsesyjnie analizować, jakby szukał w nim luki lub ratunku.   Utwór można podzielić na kilka faz, które przypominają proces psychologiczny- jak obsesja - przestawianie szyku wyrazów. Podmiot liryczny obraca myśl z każdej strony, jakby zmiana gramatyki mogła zmienić brutalny fakt samotności.   Potem jest dosłowna dekonstrukcja. Słowa zostają wyrwane ze zdania i powtarzane w pętli. Słowo powtarzane w nieskończoność traci swój sens, staje się tylko pustym dźwiękiem. Tak samo człowiek w skrajnej samotności traci poczucie swojego „człowieczeństwa”.   Następnie wahanie „Tylko... , Tylko...”. To moment zatrzymania. Zdanie w końcu wybrzmiewa w poprawnej, naturalnej formie -  „Być człowiekiem jest dobrze, tylko nie samemu”, po czym słowo „samemu” zanika powoli jak echo.   Wtedy następuje cios „Więc dlaczego nie chcemy być ludźmi?”   Zaskakujący!  Gratuluję!    Współczesny paradoks- wiemy, że do szczęścia ("bycia człowiekiem") potrzebujemy innych, a jednak z jakiegoś powodu sami przed tym człowieczeństwem i relacjami uciekamy.   A forma utworu sama w sobie jest treścią.
    • Charismafilos
      Pani "Ż"

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Leona Żenada? ;)
    • hollow man
      tableteczki

      Przez hollow man · Opublikowano

      @KOBIETA Nie jest to dla mnie kluczowy problem ;)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...