-
Ostatnio w Warsztacie
-
Witam serdecznie. Nie wiem czy to dobre miejsce jeśli pomyliłem proszę o wyrozumiałość. Pracuje nad opowiadaniem psychologicznym. O mężczyźnie, który jest uzależniony od hazardu. Stracił kontrolę, jest na etapie obsesji. Itd.
Początek na razie zachowań dla siebie. Ale napisałem jedną z kolejnych scen, która wpisuje się w nurt psychologii bohatera. Uprzedzę, że czerwone pięć pojawia się w całości jako obsesja na punkcie tej cyfry K jest uzależniony od ruletki.
Co myślicie o takim fragmencie?
Jeszcze uwaga techniczna: Kafkowski "K" został wprowadzony technicznie, na razie nie mam pomysłu, ale raczej będzie to postać całkowicie anonimowa.
- Słucham? - w słuchawce zabrzmiał kobiecy głos. K poczuł się jakby rozmawiał z asystentem sztucznej inteligencji. W sumie czego oczekiwał? Namiętności? Romantyzmu ? Przecież wiedział, że pod tym numerem telefonu ich nie znajdzie.- Masz teraz czas?
- Tak - głos stał się jeszcze bardziej chłodny.
- Gdzie?Dalsza rozmowa potoczyła się już szybko. Kilka szczegółów. Miejsce i czas. Kwota.
Przez moment K poczuł się jak w podrzędnym kasynie. Przenika Cię jakaś surrealistyczna, absurdalna nadzieja na odmianę losu, choć twoja podświadomość mówi coś zupełnie innego. Słuchasz jej z lekceważeniem. Po czym zanurzasz się w świecie swoich fantazji, mgieł i ciemnego światła.
Gdy było już po wszystkim, K wyszedł na ulicę. Był nieco skołowany. Zamiast ukojenia znalazł rozdrażnienie. Pewność siebie zmalała do zera. Mijając kolejnych uśmiechających się życzliwie przechodniów miał wrażenie, że na czole na wytatuowane - skąd wyszedł, co robił przez ostatnie pół godziny. Wiedział, że to nierealne. Przecież był anonimowy.
K przez całe życie cenił anonimowość. Anonimowy był na ulicy; anonimowy w kasynie. Anonimowy przy barze flirtując z barmanką. Anonimowy w swoich ideałach. Zapętlił się w anonimowości i nagle zaczął miotać się na wszystkie strony. Zaczęło do niego docierać że powoli traci w tym wszystkim orientację. Widział w tym wszystkim jeszcze nadzieję - czerwone pięć (...).0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 48 odpowiedzi
- 886 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 542 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 896 wyświetleń
-
- 26 odpowiedzi
- 573 wyświetleń
-
- 24 odpowiedzi
- 450 wyświetleń
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Mel666 · Opublikowano
coraz mniej wiem, czy to jeszcze ja mówię, czy tylko echo cudzych głosów przechodzi przeze mnie. Jestem dialogiem i monologiem, zmieniam się jak radio, które nie może złapać czystej częstotliwości. Chcę być rozmową, nie ucieczką w niedopowiedzenia, nie szumem bez znaczenia, tylko obecnością w słowach, które naprawdę coś znaczą. Szum. Radio. Dźwięk, który można zrozumieć. Nieregularne fale rozbijają się o zwykły dzień. Nie chcę znikać w języku. Chcę w nim być. Zaglądam w słowa, widzę w nich siebie.. I.....siebie -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@hollow man Bardzo dziękuję! Masz rację, bo zachowania niektórych rodziców to też konsekwencje złego systemu. Według nich, szkoła ma wychować, "naprawić", a ponieważ mają "papier" to nie może nie promować i ma dostosowywać "warunki" do wszystkich specyficznych trudności w nauce i zachowaniu. Czasami ociera się to o absurd. Serdecznie pozdrawiam. @iwonaroma Zakładam, że chodzi o treść opowiadania. :))) Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) -
Przez Charismafilos · Opublikowano
@onasama masz fajną umiejętność w kilku słowach oddać wiele treści :) -
Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano
oboje nasyceni nocną grą witają nas rano jej gesty dotykamy się stopami w kuchni oddzieleni stołem rozmawiamy o nowym dniu uśmiechamy się do dzieci jednak myśli nas zdradzają kusząc powtórzeniem nocy -
Przez Tusza · Opublikowano
Zamkneli mi oczy W czarną pustkę wrzucony, jak zduszone życie pod gruz Moment - niech umysł wykroczy Od wzroku zwolniony przymusem, niech mróz Zamroczy ci duszę, łapiąc sie proroczych snów o nocy Zamkneli mi usta Nićmi szyderstwa zaszyte, strach na wróble, na dzieci Zaduszony krzykiem ,uwięzionym w płucach, Ogień - ledwo się wznieci, gaszony gwałtem, w łańcuchach W wybuchach rozpaczy stłumiony Wycieli mi uszy Ostrzem , rdzą przeżartym , rozdarli mi ciało , oprawcy Podnieceni od soczystej katuszy Wołają głuchego , rozbawieni żartem Pogardę karmiąc mięsem mej tuszy Czuje już tylko , biorą sie za ręc...
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się