Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zawierzenie

iwonaroma
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

już już miałam zmienić

ale

nie zmieniłam

bo w interwał chwili 

wlała się myśl 

myśl?

raczej jej przedobraz

przedsekunda 

głos bezgłośny 

 

 

intuicja

 

 

bez logiki 

czasem łatwiej

o  dobre wydarzenie 

 

 

jeśli tylko

zaufasz

11
iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:) Dzięki!

 

 

 

 

Jacek już wyłuszczył o znaczeniu słowa 'zawierzenie' ale Twój trop jest też słuszny, bo zaufanie może być nie takie totalne natomiast zawierzenie - tak (jak w podanym przez Ciebie przykładzie). Często w głębokiej wierze zupełnie oddajemy się sami lub coś/kogoś w inne/lepsze/mądrzejsze/mocniejsze etc.etc. tzw. ręce. Intuicja może nie być tak do końca tylko nasza ale też  częścią szerszego/wyższego  planu. 

Również pozdrawiam

 

 

 

 

Bardzo dziękuję :)

i również zdrówka 

 

 

 

 

:) właśnie! 

Dziękuję

 

 

 

 

Cieszę się bardzo z Twojej opinii :) Dzięki:)

 

 

 

 

Leszczym

Leszczym

Opublikowano
Opublikowano

@iwonaroma ja tam jestem logiczny. Zapewne to błąd. Ale obiecuję sobie, że jak tak dalej pójdzie w sensie społecznym i politycznym całkiem na serio i z pełnym przejęciem oraz zaangażowaniem zaczynam udawać idiotę. Przy czym będę udawać idiotę jeszcze większego niż jestem. Jest to całkiem realny mój plan na następnych kilka lat. Nawet zacząłem już obmyślać na jakie tematy zacznę pisać teksty, bo wkręciłem się w pisanie i trudno mi będzie z tego zupełnie zrezygnować. 

1
iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

;) to fakt dzięki i pozdrówka

 

 

 

 

:) żaden błąd, ktoś musi pozostać logiczny w tym irracjonalnym świecie :);)

Z drugiej strony - udawanie idioty w idiotycznym świecie może okazać się  ratunkiem ...

W każdym bądź razie bycie  idiotą logicznym to jest to :);)

Dzięki 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...