Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Teddy" 77 - Walka za chleb (Poprawka)


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

Marek.zak1- Dzięki za korektę i tak niestety po swojemu napisane :) Chociaż wskazówki cenne.
  
 
Małych okruszków tylko, zwyczajnej pajdy chleba,
pasiastym duchom często, ostatnia już potrzeba.
Honor dawno zabrano, oczekują na brawa, 
mordercze krzyki tylko- radosna dzika wrzawa. 
  
Następny już gotowy! Cisza wroga zapadła, 
zdumienie całkowite, zakłopotanie diabła. 
Więźniowie biją brawa, ucisza gestem palca, 
Niemiec na deskach leży, pobity przez zuchwalca. 
  
Zdumienie i pogardę...w oczach nazistów budził.
Kim jest ten mały Polak?Pietrzykowski "syn"Stamma, 
najlepsza ze wszystkich szkół- uderzeń cała gama 
  
Życie na szalę stawiał. Niech świat o nim usłyszy,
na zawsze zapamięta! Wielkiego serca trzeba, 
by przywrócić nadzieję tą małą pajdą chleba. 
 
 
Zainspirowane filmem "Teddy" onegdaj z braćmi oglądanym.
 
 
 
 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Natalka16 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Fajnie, ze piszesz o tych /takich sprawach. To zaciekawia historią, która w szkole sprowadza się do nauczeniu na pamięć tysięcy faktów, które następnego dnia się zapomina. Cieszę się, jeśli w czymś Ci pomogłem. Ja przy pierwszym sonecie korzystałem z pomocy Wędrowca, Franka i jeszcze kogoś, ale zapomniałem. Pozdrawiam. 

Opublikowano

@Marek.zak1 Dziękuję, każdy detal jest dla mnie ważny. Pomogłeś, nawet na przyszłość to ułatwi pisanie, dlatego krytyka jest dla mnie cenniejsza niż pochlebstwa, o ile jest konstruktywna :) Pozdrawiam.

@Marek.zak1 Dziś coś o Pileckim, chcę przypominać o kimś z filmu, malarstwa etc. zapomnianym, jakąś tam wiedzę mam, ale wiadomo do każdego takiego wiersza, trzeba się przygotować, poczytać, żeby "babola" nie walnąć :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Mocne i bardzo bolesne. Czuć w każdym wersie ten ciężar rezygnacji. To zakończenie o byciu "wykreśloną jak słowo niemodne" po prostu łamie serce. To nie jest zwykły wiersz.    Przepiękna i smutna liryka.    Serdecznie pozdrawiam.   
    • @Proszalny   Ciekawość mnie tu przygnała.:)    Ten tekst jest liryczny - na pograniczu prozy poetyckiej. Ma melancholijną atmosferę miejsca zawieszonego poza czasem - opuszczone wybrzeże, ruina domu nad klifem, noc pełna świerszczy. To świat oniryczny, niemal filmowy. Mitologiczne odniesienie (Orfeusz i Eurydyka) wprowadza temat ucieczki z „piekła dawnego życia", nowej szansy, ale też niepewności. Dom chylący się ku upadkowi to doskonała metafora kruchości ich sytuacji. Końcowe zdanie „Drobiazgów, z których składa się każdy dzień" urwane po przecinku sprawia wrażenie niedopowiedzenia. Czy narrator-widz jest naprawdę potrzebny?   To bardzo ładny tekst. Podziwiam osoby, które w taki naturalny sposób łączą prozę z poezją.  Moje opowiadania są epiką "z krwi i kości", a że sama lubię powieści z dialogami .... To sam rozumiesz. 
    • @violetta Już posyłam Ci ciepło. A Wiosnę przekonam, żeby Ci nachuchała ciepła, tak po znajomości :-)  
    • @LessLove cieszę się, że będę miała ciepłe dni :)
    • @Łukasz Jurczyk   Diades patrzy na wojnę jak technik, a z jego słów bije brutalny pragmatyzm człowieka, którego zadaniem jest optymalizacja zniszczenia.   Dla inżyniera świat pozbawiony jest mistycyzmu. Składa się z „gliny” i „trybów”. W strofie piątej narrator twierdzi, że „Świat nie ma serca”. Jesteśmy tylko elementami w wielkiej maszynie historii.   Z kolei strofa szósta to genialne ujęcie fizyki i balistyki - to nie emocje wygrywają wojny, lecz chłodne kalkulacje i prawa fizyki. Maszyna działa najlepiej, bo jest obojętna.   Diades jest pogodzony z podziałem ról i swoją - niszczyciela. Zauważa też daremność ludzkich wysiłków. Jako konstruktor wie, że każde dzieło rąk ludzkich ma swój kres, a jedyną trwałą nauką płynącą z historii są ruiny.   Ostatnia strofa to świetna  puenta, która spina całość. Wojna, podboje i niszczenie całych miast to w swej istocie szaleństwo. W szaleństwie nie ma sensu, są proporcje jak w matematyce.    wysokie mury to tylko cierpliwa obietnica gruzu. zwycięstwo i klęska ważą tyle samo na szalach katapulty   kąt uderzenia nie pyta o winę obrońców.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...