Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie wiem, więc pytam, bo to mnie dręczy

- czy w moim wieku płodzi się dzieci?

Kto na ten temat ma własne zdanie

niech mi napisze, niech mnie oświeci.

 

Kiedyś, gdy byłem o wiele młodszy

tego rodzaju pytań nie znałem

bowiem nadzwyczaj sprawnie i gładko

w tym to temacie się poruszałem.

 

Wynikiem tego moi synowie

dziś śmiało idą w ojcowskie ślady

ojciec w tych sprawach już emerytem

i wysadzony został z posady.

 

Dziś w moim wieku, gdy ósmy krzyżyk

bezczelnie pcha się na moje plecy

myślami lecę do lat minionych

jak ćma zwabiona płomieniem świecy.

 

Po wyjaśnieniu okoliczności

rzucam pytanie na życia scenie

- czy w moim wieku jest to możliwe

czy to jest tylko zbożne marzenie?

 

Tu wyznać muszę, że w moim gronie

nie napotkałem nigdy staruszka

który w temacie jak ten powyżej

dla prokreacji kładł się do łóżka

 

obok kobiety by ją zapłodnić

i mieć z nią dziecko chociażby jedno

tutaj się kończy me rozmyślanie

lecz czy trafiłem w tej rzeczy sedno?

Opublikowano (edytowane)

pytanie bzdurne niemądre tezy

Ty prokreować widocznie możesz

znalazłeś młódkę na niej poleżysz

a kto wychowa to dziecię boże

 

jeśiisz zasobnym jak Pavarotti 

po sześćdziesiątce spłodził dzieciaka

grzej ile możesz i pomyśl o tym

 bo w epitafium: tu leży tata ...

 

Pozdrawiam

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

można nawet stojąc nad grobem
pozostawiając z dzieckiem wdowę
lecz nie ma błędów tylko problemy
które nie będą już przecież starca
więc jeśli w lędźwiach sił mu starcza
niech płodzi dzieci... ku chwale Wszechświata!
być może znajdzie się nowy tata
szczęśliwie zwiedzi z nimi pół świata
a może je czeka więzienna krata?
któż to wie... nie problem staruszka
położonego na wieki do łóżka

 

Edytowane przez JWF (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Biedny emeryt i Pavarotti

to dwa bieguny dla porównania

gdy on opływał w sławie, luksusie

na nogach drugi z głodu słaniał.

 

Skąd nagle zebrać w sobie te siły

które wystrzelą szczęścia wulkanem

gdy nocne mary spać mu nie dają

i do łazienki goni nad ranem.

 

W dzień pije ziółka, łyka tabletki

kromeczka chleba i na tej diecie

skąd nagle ma on wykrzesać siły

i jeszcze dziecko zrobić kobiecie?

 

Pozdrawiam :)))

HJ

Opublikowano

@JWF

Kreślisz takie straszne wizje,

że odeszła mnie ochota

wolę jeszcze trochę pożyć

choć me życie to miernota.

 

Pomalutku, bez wysiłku

dzień po dniu sobie poczłapię

kiedy trzeba to odpocznę

i zadyszka mnie nie złapie.

 

Powspominam jak to było

gdym był rześki, jurny, młody

dziś jedynie filmy porno

są namiastką mej przygody.

 

Pozdrawiam :)))

HJ

 

Opublikowano

Płodnym jesteś poetą Henryku
Oszczędź więc sobie pieluch i krzyków
Z muzami wskoczyłeś pod pierzyny
Tam rześkie wersy i jurne rymy

Euterpe chichocze tuląc staruszka
Pomacaj sobie z Olimpu cycuszka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma   Twoje wiersze jakoś mi się zagubiły. Ten jest bardzo ciekawy.  "Chodź" powtarzane jak zaklęcie, które ma przywrócić to, co odeszło. A potem zderzenie- "Odszedłeś". Deszcz mieszający się ze łzą - natura płacze razem z tobą. Forma oddaje rozdarcie między tym, co chcemy, a tym, co jest. Podoba mi się. :)
    • @huzarc Przejmujący tekst. Najbardziej uderza to, jak obok tragedii pojawia się chłodna procedura i zwykła codzienność. Świat bywa okrutnie obojętny.
    • @Stukacz   Dlatego Cię czytam i słucham. :)))  Stary styl to znaczy klasyczny - a  klasyką się zachwyca.
    • @Poet Ka dekonstrukcja w praktyce.  Wiersz wracający do źródła sensu, aby go rozebrać, eksperyment lingwistyczny badający półmrok pół-oczywistości. Odwraca się od kultu języka uwikłanego w znaczenia tkwiące obrazach czy narracji, aby  rozpuścić je rozpadzie - języka i znaczenia właśnie.  Koniec języka oznacza samotność człowieka i niemożność nazwania, czy oznaczenia swego stanu w sposób autentyczny. Pozostaje powtarzanie słów, rytualne i w transie, które ma przyciągnąć innych ludzi, do wspólnego przeżywania konwencji, ale nie pozwala to jednak przezwyciężyć i unieważnić samotności.
    • @Le-sław Dziękuję za tak głęboki komentarz. Miło wiedzieć, że wiersz poruszył podobne myśli. Chyba wszyscy gdzieś po drodze uczymy się, że najważniejsze rzeczy w życiu to te, które dajemy innym ludziom. @Christine Dziękuję za taką interpretację. Myślę, że każdy z nas ma w życiu momenty, gdy wygoda wygrywa z obecnością. Jeśli wiersz skłania do chwili refleksji, to znaczy, że spełnił swoją rolę. Pozdrawiam. @Berenika97 Dziękuję za tak uważne odczytanie wiersza. Właśnie ten kontrast między słowami a czynami często najmocniej pokazuje prawdę o nas samych. Cieszę się, że te myśli wybrzmiały również w Twojej interpretacji. @huzarc Dziękuję serdecznie za przeczytanie i dobre słowo. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...