Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Zapytały raz chomika

Dwie ciekawskie myszki,

- Dlaczego tak pan bez przerwy

Wydyma policzki?

 

- Ależ moje drogie panie,

Ja ich nie wydymam,

Bo to wcale nie powietrze,

Lecz pokarm tam trzymam.

 

My chomiki bowiem taki

Dziwny mamy zwyczaj,

Że lubimy ziarnem sobie

Policzki wypychać.

 

- Ale po co pan tak robi?

- Dociekały myszki.

- Przecież zawsze można sięgnąć

Po jedzenie z miski.

 

- To w naturze mojej leży,

By robić zapasy,

Na wypadek, gdyby nagle

Przyszły trudne czasy.

 

Gdy zgłodnieję zawsze mogę,

Sięgnąć pod policzek,

Wziąć na ząbek, czyli schrupać

Pyszny smakołyczek.

 

Mam w tym wielu naśladowców,

W świecie z tego słynę,

To dziwactwo rozsławiło

Szeroko me imię.

 

Gdy ktoś rzeczy niepotrzebnie

Wciąż magazynuje,

To o takim kimś się mówi,

Że je chomikuje.

 

Rys Dot.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Pi_; @Marek.zak1

 

Skoro twierdzicie, że tak będzie lepiej, to zmieniam :)

To drugie to nie dialog, tylko pauza, więc wydaje mi się, że powinno zostać.

 

Dziękuje bardzo i pozdrawiam.

@corival

 

Dzięki Cor. Tak sobie lubię wejść w taki dziecięco-dorosły świat :)

 

Odpozdrawiam.

@iwonaroma

 

Dzięki Iwono.

Niestety to nie ja, choć bardzo lubię kociaki i też kilka wierszyków im poświęciłem.

 

Pozdrawiam.

@dach

 

Takie też przyświecają mi intencje.

Dzięki wielkie.

Pyzdra.

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@dot.

 

Heniutek prima sort. Wielkie dzięki :)

@iwonaroma

 

Ech... Obaczymy...

Sprawdziłem i faktycznie jest taka książeczka "Mruczę, więc jestem" F. Klimka. Zbieżność inicjałów przypadkowa.

Opublikowano (edytowane)

coraz częściej naśladuje

zaganiany człowiek

tłuszczyk w miejscach chomikuje

o których opowiem

 

kiedy patrzę i się dziwię

gdy w kolejce stają

zamawiają już nie jedzą

ale pożerają

 

pochłaniają hamburgery

hot dogi i pizze

brzuszki rosną oraz biodra

paniom czasem cycek

 

 potem siądą walną piwko

jedno drugie trzecie

i stwierdzają: "kara boska

żyć na takim świecie"

 

pozdrawiam

 

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)
  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
    • @andrew   Świetna gra obrazów - kwiat, wiatr i słońce jako milczący świadkowie zauroczenia. Ostatnia zwrotka robi największe wrażenie. Piękny! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...