Sierpień

[Pradzi]

Niby nic dwa razy nie powinno zdarzyć się

Ale pech niczym bumerang do mnie wraca

Błędów i przemyśleń ciąg przy samotności dnie

Reguł brak w obliczu moralnego kaca

 

Chciałbym móc się niczym nie przejmować

Ale przecież to mnie czyni tak ludzkim; to istotny tryb

Znowuż jakby od słowa do słowa

Niby idzie cacy, lecz tak naprawdę wśród rozbitych szyb

 

Nie jest lekko sobą być

W końcu się wykrwawię

O czym marzyć, po co śnić

Gdy życie trwa na jawie?

 

 

 

Mogło się wydawać, że to będziesz właśnie Ty

Ale nie; Ty nie jesteś tą, której szukam

Mimo że nawiedzasz jeszcze czasem moje sny

Dałem się najwyraźniej zwieść i oszukać

 

Ty na wszystko masz już swoje zdanie

Wprawdzie nie wiedziałem, czy dostatecznie wiele łączy nas...

Co się stało, to się nie odstanie

Kolejna nauka, która zapewne też nie pójdzie w las

 

Co to niby miało być?

Czy nie dość już cierpień?

Po co marzyć, o czym śnić

Gdy znów się kończy sierpień?

 

 

 

Wszystko to jak najczarniejszy humor

Jakby reszta była zbyt nierealną, ustawioną grą

Nie próbuj się jeno unieść dumą

Taka sytuacja; nic nie poradzisz...

   Idziesz! Drogą swą!

 

Nie jest lekko sobą być

W końcu się wykrwawię

O czym marzyć, po co śnić

Gdy życie trwa na jawie?

Co to niby miało być?

Czy nie dość już cierpień?

Po co marzyć, o czym śnić

Gdy znów się kończy sierpień?