Starszaki

[Lidia Maria Concertina]

Kim jest człowiek?
Niewielkim wyłomem na tafli egzystencjalnego lustra.
Świat już nie chce intruzów, dlatego topi lodowce, chucha bez litości korowodami dwutlenków i odmawia hodowli wanilii na zawołanie

 

Już nic tu nie zdziałamy, pora zwijać koce i markowe akcesoria do pikników, pora sobie uświadomić, że źle spożytkowaliśmy naukę alfabetu i liczb do tryliona
Na nic się zdały zajęcia z nauki o rodzinie, płazach i równoleżnikach

Z zawodu jestem ... amatorem. Filozofem, rzecz jasna, choć - teraz moje życie bardziej się skupia na segregowaniu puszek i obierków niż na Makiawellim. 

Miłość kupuję na targu.

Wolność - wymieniam się nią na inne dobra w domu publicznym. 
Godność - bezwartościowy papier na giełdzie staroci. Na tym wszystkim nie zarobisz. 

 

Gdy byłam dzieckiem, w  przedszkolu kazano mi leżeć na wykładzinie po obiedzie i spać -  patrzyłam tępo w sufit wiercąc się i zastanawiając, jaki to ma mieć cel, kiedy nie mam ochoty spać w promieniach lutowego popołudnia.
Z każdym dniem budziłam się wiedząc, że do takiego świata nie da się czuć "zaproszonym."
Nie umiałam wiązać butów, zapiąć kurtki, gluty wycierałam w rękaw
Nie umiałam wymachiwać nogą we właściwą stronę, nie rozumiałam, po co "górale zasiali żyto"... 

 

Będąc dorosłym człowiekiem, kupiłam marokański arras, z sufitu wyczytuję gwiazdozbiory, tańczę jazz na polach tytoniu, a każde popołudnie lutego roztapia mnie szczęściem głazu, który doskonale mnie zna: też jest człowiekiem  ...
 

[Natuskaa]

Za to przedszkole to należą się dwa serca :) Przymuszanie jest z nami od zawsze...

 

Pozdrawiam.

[Leszczym]

@Lidia Maria Concertina mam trochę inną teorię co do leżakowania, ale jak zawsze świetny tekst ;))