Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dzień dobry

Czarek Płatak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Dzień dobry 

 

Wibrujący nadgarstek zapuszcza włoski
pod skórę przenika do umysłu podnosi

dłoń z palcem wskazującym który dławi drżenie 

 

już bez drżenia na czoło rękę ciężką jeszcze 

ręka trze zaklejone powieki ręka trze 

bruzdy trze okopy trze czoła w których się krew

 

zbiera krzepnąc ręka trze mięsiste przekleństwo 

jak nabrzmiałe krocze i macki myśli pelzną

po ścianie jedna zgarnie wszechwiedzące oko 

 

druga ptakiem za okno nim się w nim utopią

nad wiosennym ogrodem nad ogrodem martwym 

gdzie spomiędzy gałęzi przebija biel czaszki

 

nie nogi a podłoga schody są ruchome 

trzeszczy podbródek i szum jest szkoda że to nie

lasu szum czasem wiatru jękliwe lamenty

 

że na kwietnej gałęzi gdzieś się ktoś powiesił

suche gardło nie może znów odkrztusić nocy 

w kubku kawy biją dzwony — dzień dobry dzień dobry

 

 

 

Edytowane przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)
6
GrumpyElf

GrumpyElf

Opublikowano
Opublikowano

@Czarek Płatak Początkowo zdawało mi się, że czytam o masturbacji, potem nabrałam innych skojarzeń i wrażeń. Lądowanie w rzeczywistości po nocy, osadzanie się w realiach dookoła - tak, to potrafi być bolesne, całe szczęście krótkotrwałe, a kawa w tym pomaga. Dzień dobry!

Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mam nadzieję, że nic poważnego. Piszesz - dać się odrobinkę napić co pozwala mi w to wierzyć. 

Ostatnio czytałem ile chorób, przedwczesne starzenie spowodowanych jest niedostatecznym nawadnianiem organizmu. Pijmy wodę. Zimna woda zdrowia doda ;) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...