Literatka

[Lidia Maria Concertina]

Oddech ulgi, bywa najcięższym z możliwych

Puste krzesła między prawdą a Bogiem

 

Już w momencie przyjścia na świat niszczymy własną nieśmiertelność
Niejednym niedokonanym czynem i wieloznacznym pustym słowem

Dojrzewam do infantylności. 

Firanki utkane z pajęcznyn
Wolność taka, że zapisuję ją kirem czarnej szminki na kryształowej kuli

 

Przyszłość?

Już u mnie była.

Zdziwiona, bo przyłapała Whitmana turlającego się wśród rabatek i winszującego mi ... kwitnącej paproci

(Whitman to hydraulik, który przyszedł uregulować strumień.) 

 

Nieświadomości.

[corival]

@Lidia Maria Concertina Zaprezentowałaś bardzo głębokie przemyślenia. Słów niezbyt wiele, za to bardzo dużo w nich treści. Spodobał mi się Twój wiersz, choć wciąż jeszcze muszę nad nim podumać. Pozdrawiam :)