Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie jestem fanem poezji klasycznej, ale doceniam kunszt jej pisania.

Sam czasami popełniam, choć bez entuzjazmu.

Tu jest fajnie, choć trochę mankamentów się znajdzie.

Zaimki osobowe piszemy w poezji małą literą. To nie list.

Dwa rymy zgrzytają bardzo: Trzymasz - wytrzymasz i tęczy - dręczy.

Pierwszy to klasyczna częstochowa z identycznym rdzeniem, a drugi z wymienną tylko jedną literą.

Częstochowę czasem się stosuje, ale nie może walić po gałach.

A tu wali.

Opublikowano

Możesz pisać nawet wszystko dużą literą. Wolno Ci.

Zwracam po prostu uwagę, że tego się nie robi w poezji.

Albo stosuje jako manierę.

Filozofii nie ma co tu dorabiać.

Gość Franek K
Opublikowano

Lubię takie równe pisanie.

Niektóre rymy może nie są zbyt wyszukane, ale co tam :)

Przemyślałbym tylko użycie zwrotu "Odwróć się do tyłu", bo przecież nie da się odwrócić do przodu, no chyba że ktoś stoi tyłem ;)

 

Pozdrawiam. F.K.

Opublikowano

Zdaje się, że nie oceniam komentujących panie kot.

W poezji można wszystko.

Tylko nie ma co dorabiać pi....e uszu, aby mi coś udowodnić.

Nie pisze się zaimków osobowych dużą literą w poezji z zasady.

Pan może pisać je nawet pismem klinowym o wielkości piramid.

Opublikowano

Margot, ja Ci nie odbierałem wyobraźni.

A o dużej literze napisałem, bo tego sie po prostu nie robi.

I pisanie dużej litery w zaimkach nie postrzegam jako wiekopomne i przełomowe wydarzenie w rozwoju poezji.

Ale każdy ma swoje zdanie.

Jeśli tym pchasz poezję na nowe tory razem z kotem... :)))

Opublikowano

Amen.

Pisz sobie jak chcesz.

Nie mam diamentowego wiertła do takiego betonu.

Wiersz pochwaliłem. Wskazałem błędy, a ty bredzisz o pisaniu duszą.

Jakby nie można pisać duszą DOBRZE.

Właśnie skończyliśmy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Jacek_Suchowicz   szukam bogini we śnie żeby nie krzywdzić tej na jawie ona jak ty gotowa pomyśleć że zwariowałem    gejem? :)))
    • Ależ tu gęsto od znaczeń. Lubię. Bardzo mi się podoba ten oniryzm, ta niemal mistyczna wizja.  Stworzyłeś niesamowity nastrój od mistycyzmu przez melancholię, niepokój, ba! nawet fatalizm.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Bardzo głęboko tutaj.    Ty nie traktujesz adresatki jak zwykłej kobiety, widzisz w niej bóstwo.      Czyli wszystkim na raz : Chcę cię w każdej odsłonie    Tutaj najbardziej wyczuwam czym jest ta relacja.    To piękna deklaracja, z którą nic i nikt, żaden czas, żadne zmarszczki nie mają szans. Tu jakby czas nie istniał. To bardzo dojrzała i ponadczasowa relacja.    Druga strofa tak intymna, tak piękna, tak magiczna, tak obrazowa, że brak mi słów. Jestem pod ogromnym wrażeniem.    Świetny wiersz!   A nawiązań tyle, że ten WIERSZ jeszcze długo będzie we mnie żył. Dziękuję.   
    • i po co tworzyć we śnie boginie skoro ich wokół pod dostatek każda walory ma swoje inne wybór ogromny nie byle jaki    wzdychać do kogoś kto nie istnieje jakieś zaklęcia kreślić na drzewach lub może jeszcze zostać gejem to już za wiele grom spadnie z nieba   gdy tak naprawdę otworzysz oczy dostrzeżesz różne rodzaje piękna a więc wybieraj i do roboty lecz nie skrzywdź żadnej - zapamiętaj :)
    • Dorośli pytają dzieci “Kim w przyszłości chcecie być?” Dzieci piękne swe marzenia snują w gwiazdach i obłokach upatrują Dorośli jak łańcuchy na ziemię znów ściągają mówią: “NIEREALNE” twierdzą: “NIEMOŻLIWE”   I tak pragnienia i skryte marzenia pryskają jak bańki mydlane Te najsilniejsze na wietrze jednak wzlatują do chmur ulatują gdzie czekają cierpliwie na spełnione niemożliwe
    • Wiersz porusza słowami jak skrzydłami motyla. Ukrył mnie przed deszczem pod tramwajową wiatą. Miasto jest ciche i zmęczone. Nie ma w nim ludzi. Wiersz zauroczył.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...