Do Sylvii Plath

[Gerber]

Do Sylvii Plath

 

przeczytałem twój wiersz „Lustro”

myślę że zawsze byłaś

ciekawością odbijającą obraz

niepokojąco rzeczywisty

 

czasem pomiędzy spojrzeniem a odbiciem

czuje się dotyk niewidzialnej kreski

zmieniający rysy z zachowaniem znaków szczególnych

na końcu dzieła i one znikają w ciemności

 

mimo to malujesz słowem

wypowiadasz zaklęcia

zmieniasz się w jezioro

ludzie zatapiają w tobie ręce

obmywają twarze

 

stojąc przed tobą

czuję pokusę by się zanurzyć

i odnaleźć miejsce w którym

ciało słowem się staje

[Szpieg Kontra Szpieg]

Bardzo ładne,

 

Niestety zawsze w przypadku Sylvii Plath, przypomina mi jednak o fakcie, że nie była jak w wierszu "srebnym lustrem pozbawionym uprzedzeń", a jej (znakomite przecież) prace przemycały treści wprost rasistowskie. 

Strasznie mi się to gryzie z emocjonalnością i świadomością jej wierszy i powieści. 

 

niemniej wracając "do brzegu", bardzo udany utwór. 

pozdr

T

[Dariusz Sokołowski]

@Gerber Zapis wrażeń, odczuć z obcej poetyki, która porusza i skłania do... „pokusy” – szczególnie młodych adeptów „sztuki” życia, bycia i pisania. Taki urok poetyki konfesyjnej. Jak zastanowić się mocniej – i nie tylko. Z jednej strony wchłania i fascynuje człowieka wrażliwego na słowo, z drugiej hermetyzuje i zamyka. Ale to trzeba samemu doświadczyć. Po wysypie Wojaczków, Stachuriadzie i cierpieniach Wertera... Podoba mi się ta herbertowska fraza (notabene, też tłumaczył Plath na swój strój), ale bez teologiacznych wtrętów. Pozdrawiam serdecznie.

[Gerber]

@Szpieg Kontra Szpieg Dzięki za odwiedziny i komentarz, cieszy mnie, że tekst się spodobał.

@Dariusz_Sokołowski Tak, właśnie to herbertowskie tłumaczenie czytałem i napisałem ten wiersz.