Filmy czarno-białe

[Anna_Sendor]

tam gdzie rzeczy
pod kolor swojego cienia
i jabłka czernieją jesienią

 

tylko szachom
klawiszom pianina
niczego nie brakuje

 

kolorowanka do wypełnienia
wzór masz w głowie
możesz korzystać

 

tak też dobrze
ta szarość kamienna
a elastycznie ruchomo jak dawniej

 

lecz nikt nie życzy
kolorowych snów
w świecie siedmiu szarości tęczy

[Gość]

@Anna_Sendor Oglądając czarno-białe filmy jako dziecko, miałem takie poczucie (zapewne nie tylko ja), że świat w czasach, gdy powstawały, rzeczywiście był czarno-biały. Dzisiaj wszystko jest kolorowe, autorzy filmu te kolory wykorzystują, manipulują nimi, by oczy widza przykuć do konkretnych rzeczy. Odebrano widzowi możliwość samodzielnego decydowania o tym, jakie barwy przypisze w wyobraźni temu, co widzi i jak je zinterpretuje. Czyż to nie doskonała metafora różnicy między czasami minionymi a obecnymi?

[Anna_Sendor]

@error_erros Jasne. Miejsca „niedopowiedziane”, także w literaturze, tworzą czytelnika. Wierzę Ingardenowi:).

 

Chociaż jak byłam młoda i gniewna hehe, to chciałam wiedzieć wszystko:). Dla śmiechu wklejam mój młodociany wierszyk, który obrazuje problemy mojego dzieciństwa:).

 

 

Pokażcie całą nianię Muppeciątek!

 

Ingardenie-
miejsca niedookreślone
to nie najlepsza rzecz w bajkach
dla niektórych dzieci.

Do dziś te dwie łydki
w skarpetach pasiakach
nieuzupełnione o tę jedną głowę,
o którą przecież chodziło najbardziej.

Dach świata
na wysokości jej kolan-
pewności koniec tam,
gdzie zgina nogę.

I co odcinek,
to nowa nadzieja,
że może przez moment,
że może ta głowa
i jakie ma oczy,
a tu ciągle więcej i więcej
niczego ponad.

Gorsza
od nierozpakowanych
prezentów
ta niania wiecznie nieobjawiona.

Edytowane 25 Maja 2021 przez Anna_Sendor (wyświetl historię edycji)

[Anna_Sendor]

@Dag Serdeczne dzięki ;)

[Anna_Sendor]

@Pi_ Pięknie dziękuję za zatrzymanie się oraz długi, ważny komentarz. Pozdrawiam serdecznie :).