Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W pierwszym kontakcie z utworem miałem wrażenie, że te gałązki lotosu to naturystyczna metafora, a sam lotos skojarzył mi się z pozycją medytacyjną. Ale widzę po komentarzu do wiersza - że to podróż po ukwieconej dróżce pośród refleksów świetlnych. Ciekawa miniaturka liryczna.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No nie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W "bilokacji" jestem słaby i w wyobrażaniu co za ekranem też.

 

Magnolie z wiersza jeszcze darzą ciebie aromatem, czy wróciłaś z tego lirycznego spaceru?  

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wróciłaś z głową pełną magnoliowej weny i zapachów

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

A propos, napisałem komentarz pod wierszem @Dag pt. "Serce w jeżynach", zauważyłem --> bardzo wnikliwie odpisała na wszystkie komentarze pod swoim wierszem, pomijając mnie --> choćby w jednym zdaniu czy  emotikonie?

 

Nie wiem? Obraziła się za coś na mnie czy jak?

 

Komentarz był pozytywny...

 

Nie wiesz czasem Valerio o co tu kaman?

 

W zasadzie nie prowadzę kontaktów w rozmowach prywatnych na portalu. Sporadycznie odpowiedziałem i zdawkowo na kilka prywatnych wiadomości, a ostatnia jest z 10 lutego - i jest odpowiedzią na inną.

 

Zresztą umieściłem info w tle obrazka profilowego w której informuję, że priva nie używam w ogóle - i TO JEST FAKT.

 

 Niestety są tego konsekwencje, bo w zasadzie to: nie komunikuję tutaj poza oficjalnymi wpisami --> a w związku z tym mało wiem co dzieje się poza formalnymi trybami dyskusji - którego tylko używam.

 

Coś się wydarzyło u Dag? To znaczy ktoś tu prowadzi jakieś gierki poza publicznym trybem dyskusji, które mają wpływ na nagłe i nieprzewidziane zmiany relacji ludzi między sobą. Czy co? 

Edytowane przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

przyniosłam magnolię do domu, a ona się zmieniła. poczuła moje ciepło. ma płatki jak moja mięsista halka i w środku szyszkę:)

 

nie wiem o co chodzi z Twoimi wiadomościami, ale pewnie wszytko da się wyjaśnić:) zawsze mogę Ci pomóc :)

rozłożyła się na szeroko, ale jeszcze pachnie:)

a taka jest niewinna na dworzu. 

ma złożone płatki.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem. Po prostu brak czasu, sorki że tu o tym napisałem jak wyżej.

 

Tam u ciebie i pod wierszem " Serce w jeżynach" - dałem ślad. I szerzej się odniosłem. Nie będziemy Valerii spamować pod tekstem.

 

 MNie bierz tego co nappisałem pod uwagę, wiesz jak to jest?, człowiek myśli, że może smarują go na pvivie, a ja nie używam często prywatnych wiadomości. Zresztą nabazgrałem o tym w tle profilu.

 

Trzy lata  jestem tutaj - napisałem może ze 20 privów i zawsze gdy ktoś o coś ważnego pytał i to było dawno.

 

Ostatnia moja wiadomść prywatna tu z kimś jest z miesiąca lutego.

Krótka laplidarna.

 

Przy okazji wyrażę zdanie: nie piszcie do mnie na priv, nie lubię tego. Chyba, że na serio już w ważnych indywidualnych kwestiach. Bo różne sytuacje się wydarzają. 

 

Po co w ogóle wiadomości DM na portalach literackich?, przecież  to nie komunikatory?

 

I pewno co który to pisze i judzi na innych forumowiczów a admini pewno mają niezłą bekę z tego.

 

Pozdrawiam Dag. Zrobię sobie przerwę w publlikacjach. Więc pozdrawiam. Do napisanka.  

 

Trzymajcie się Dziewczyny --> @valeria & @Dag

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I miałaś do tego prawo. Komunikatory służą do dowolnej komunikacji. 

 

Natomiast ja wypowiadałem się co do kwestii rozmów prywatnych na portalach literackich przecież nie tylko tutaj. Tutaj taka funkcja Valerio ma zastosowanie, i ja to szanuję.

 

Natomiast moim zdaniem tyle jest tu ciekawych funkcji gdzie ludzie dyskutować mogą pod tekstami w różnych kategoriach, pod tagami, w hyde parku itd. takie zbiorowe dyskusje mają sens,

 

... a ja po prostu wyraziłem zdanie, że nie używam od pewnego czasu tej funkcji rozmów prywatnych. Bo kojarzy mi się z pejoratywną komunikacją. I tyle.

 

Dobra zmykam. Bo znowu wkraczasz w dyskusje gdzieś poza moją merytoryczną sugestią którą wyraziłem.

 

Cze! Valerio. 

Edytowane przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@DagTo czuję się uspokojony. Świetnie ☺ I sorreńki za antycypacje, może nawet to za grubo powiedziane, za troskę o to by wszystko w naszej koleżeńskiej relacji portalowej było ok, A JEST☺ Pozdrawiam moją ulubioną poetessę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Je i z drabem Adam. I zarazi madame bardziej     I ma bardzo wielki pejs As. Je pikle Iwo z drabami
    • Wór. A kot u autokarów   Keramzyty z Marek?
    • @Charismafilos Bracie, niby ludzie rozumieją, że peel i autor to nie te same podmioty, ale pokusa jest zbyt potężna. Nie jestem też pewien czy 'ukrywanie się za peelem' nie jest uproszczeniem. Przecież wiadomo, że peel przemawia przez Twój aparat psychiczny. Ale interpretować wiersz twardo mówiąc 'tytakiowaki' - to jednak przegięcie. Dam przykład - zamieściłem wierszyk Black Jack. Kolega odpisał w komentarzu tymi słowy: "Ładnie o sobie". I co ja mam z nim począć jak to jest przetworzenie doświadczeń sprzed 20 lat i tamtego człowieka już nie ma? Tłumaczyć? Trudno, niech mu będzie, że dzień w dzień siedzę w kasynie czy cokolwiek tam sobie o mnie wydumał.   @Atlas Sorry, że żeglujemy już obok wiersza.    
    • Po zimnym ulewnym deszczu, Gdy spowił okolicę dotkliwy chłód, Ucichł plusk wody w rynsztoku, Zastygać począł ulicznych kałuży brud,   W starego kościoła cieniu, Przystanął bezszelestnie smutny duch, Oblicze jego cienisty krył kaptur, A zamyślił się pogrążony w smutku.   Tyleż posępny co tajemniczy, Choć wicher przeszył go mroźny, W milczeniu stał niewzruszony Starym murom nie mówiąc nic,   Samemu przybywając z przeszłości, Dziwiąc się czasom współczesnym, Choć pozostając niewidzialnym, Skrycie łzy gorzkie uronił.   Niewidzialne jego łzy, Pochmurnemu niebu się skarżyły, A przeraźliwy straszny ich krzyk, Niósł się ludzkim uchem niesłyszalny,   A ich żałosna skarga, Niesłyszalna choć głośna, Zdolna poruszyć każdego anioła, W takie oto ubrana była słowa:   ,,Każda jedna wojna... Tonie we mgle fałszu i kłamstw, Niczym zburzonego kościoła wieża, W opustoszałej wsi zapomnianej przez czas,   Przemilczane, zapomniane bitwy, Niewygodne dla rozdmuchanej propagandy Niekiedy więcej kryją o niej prawdy, Niż historycznych opracowań opasłe tomy…   W cieniu każdej wojny, Wyrastają nowe, niekiedy bezimienne groby, Posępne wdowy w czerni, Pośród szlochów wypłakują swe oczy,   Niezliczone starcia i potyczki Których nie znajdziemy w podręcznikach historii Kryją swoje wielkie sekrety, Strzeżone przez duchy żołnierzy poległych…   W cieniu każdej wojny... Politycy i biznesmeni z czystymi dłońmi, W garniturach nienagannie skrojonych, Brylują w blasku fleszy,   Gdy tymczasem w okopach, Pośród wszechobecnego cuchnącego błota, Każdy kęs chleba i każda konserwa, Na wagę są srebra i złota…   W cieniu każdej wojny, Biznesowi magnaci majątek chcą zbić, Nie licząc się z cierpieniem maluczkich, Milionów matek nie obchodzą ich łzy,   I choć poorana wybuchami ziemia, Nasiąka krwią niczym stara gąbka, Oni liczą zyski w siedmiocyfrowych sumach, Zatajając przed światem prawdziwy ich bilans…”   Gdy spomiędzy gęstej jak mleko mgły, Uliczne latarnie z wolna zaświeciły, A blask ich z początku nikły, Przez szarugę z wolna się przebił,   Duch poległego przed laty  partyzanta, Tonąc w niewidzialnych swych łzach, Nieśpiesznie począł się rozpływać, Zakryła go zmierzchu kurtyna…   Gdy przeminą kolejne wojny, Kolejne poległych żołnierzy duchy, Pochmurnemu niebu wykrzyczą swe skargi, Niesłyszalne uchem ludzkim.   I przez nikogo niezauważone, Rozpłyną się z wolna we mgle, Najcichszym nie zdradzą się szelestem, Czasem gorzką pozostawią łzę…        
    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...