Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ziszcza moje marzenia ona, w dni i noce.

 

Niewidzialna, zewsząd wypatruje wrażenia;
bytem puka do mieszkającego człowieka -
'nie mieć' wygra z nadrzędnymi rolami życia

 

W tym teatrze jest jedna scena, bez kurtyny, 
nawet nie! Pokrzyczysz sobie do gwiazdek
w operze. Mówi: kawałki światła ci pożyczę
Niech! Zasili wnętrze. Żyj długo i szczęśliwie.

 

I śmiejesz się ze mną dostrajając zmysły,
na podwieszanym niebie patrzysz na mnie.

 

Ta zielona! Wszechobecna prądem pokopie;
gdy budzi cztery kółka i ciebie -  tylko jazda
Drogą się nie kończy! Autostrady wyczuwam

 

Tak jak śmierć. Znam cię - byłem dzieckiem.

 

Wówczas zrozumiałem, że dla niej, jestem tu.

 

 

 

I bonus dla wszystkich. Stało się-:))

Zdjęcia przesyłam, z załączonymi, dwoma wierszami. W sumie macie, 3 in one -:))

 

 


 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@Pi_Cieszę się! Jednak muszę dodać, że życie na emigracji powoduje ( że tak to ujmę ) "odwodnienia normalności"  -:))

W moim przypadku, tak się właśnie dzieję.

Co do wierszy, i tematyki partiotyzmu;  to jest ciężki kawałek chleba, nie lubię, wręcz nienawidzę pisać takich treści.

Jednak się skusiłem, a efektem są te wiersze... Te wiersze mnie bolą! 

Dziękuję za zajrzenie i podzielenie się swoją refleksją.

Co do linku, który zapodałeś, szczerze odpowiadam : nie wiedziałem o tym!

 

Pozdrowionka ślę

@huzarc

Dziękuję!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • zmęczenie, niemy bezwład trochę bólu głowy stąpam po chmurach od spodu roztapiam się w pościeli ...flanelowej w łosie ze złamaną nogą samość jest nudna jak flaki z olejem wiersze mdłe i tak jakoś bez perpektywy chciałoby się odkryć życie na nowo zgrać z hiperprzestrzenią być na nowo
    • Nauczyłem się dostrzegać Albo ktoś mi podpowiedział Patrz - jak wszystko się zmienia Bo prawdziwa miłość nie zawiedzie   Powiedz czy o tym myślałaś Że uczucia mogą zdezerterować Dojrzeć się od niechcenia Potrafią zmienić kolor oczu   Wiesz to dość dziwne jest Gdy wszystko w co wierzyłaś Rozsype się w pył , uleci Zostaje samotność i bezradność   Plany i przyjaciele znikną jak letnia mgła Logika nie ma tu zastosowania Alegorie też nie są nikomu potrzebne Poezja staje zwyczajnie mdłą   Czy to nazywamy prozą życia? Szczęścia jak Jerzyki lub Albatrosy Szybujące nad wypatrującymi oczami A marzenia zbyt ciężkie żeby wzlecieć   A prawdziwa miłość ponoć nie zawiedzie Tu euforia stagnacja nienawiść Jak konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych Wszyscy cierpią i chcą zapomnieć
    • @Marek.zak1

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Aż sobie sprawdziłam co AI ma do powiedzenia na ten temat: Godzina Wilka: Czas między drugą a czwartą nad ranem, uważany za moment największej podatności na lęk, ale i największej szczerości wobec samego siebie. Wtedy powstają wiersze najbardziej surowe i pozbawione masek.   Chyba nie ma na to lekarstwa i wiesz co, nie wiem czy bym chciała, Marku. Już wolę być ledwie żywa od wiersza.   Pozdrawiam z uśmiechem :)
    • Wiele pytań gorzkich i trafnych , a na końcu prawda w pytaniu retorycznym, to jest i takie jest właśnie życie. Szczęśliwe są w nim tylko chwilę jak śpiewał Rysiek Riedel  Pozdrawiam serdecznie kredens   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...