Konwersacja Morderczych Narzędzi

[Dekaos Dondi]

Drodzy państwo. Jak co roku w święto Diamentowej Jatki, zebraliśmy się tutaj jako narzędzia wszelkich możliwych zbrodni. No, może trochę przesadziłem, gdyż smutne lico moje widzi… albo raczej nie widzi, ilu już z nas odeszło do krainy niestety dobra, biorąc pod uwagę nasze poprzednie spotkanie. Uczcijmy sekundą ciszy, bo mamy dzisiaj ciekawych gości i trochę szkoda czasu na… no… to znaczy… szacunek szacunkiem… ale tak… no… tego tam...

 

– Zmieńmy przewodniczącego – odezwał się Pan Widelec. – Jestem szczerbaty, ale mój rozum na tyle wysechł między zębami, żeby pomyśleć, że szanowny Pan Przewodniczący ma gdzieś naszych bliskich co odeszli.

– Pamiętaj głupi – odezwał się Pan Cyjanek. – Naszym przewodniczącym jest Pan Miecz, który się zasłużył wieloma ściętymi członkami. Jednym cięciem lub wieloma, gdy obiekt rozmiarem jego długość zatrwożył.

– Cisza tu – ryknął wspomniany. – Chciałbym wam szacownych gości naszych przedstawić. Pana Szubienicę i Panią Gilotynę. Zarówno Pan Sz jak i Pani Gi, mają w swoim dorobku, wielu ściętych i uduszonych. Sami rozumiecie, że takie towarzystwo, balsamem dla nas nieskończonym...

– A ja to co? Jakieś nic? - odezwał się Pan Gwóźdź

– Ciebie jedynie młotkiem w dechę – zagrzmiał głos z sali

– A w kolano to co? Albo dajmy na to w oko?

– Jam ino Sztachetą z Płota z dziada pradziada. Dlatego szanownego kolegi obrażać nie pozwolę. Iluż to jego braci, główki swoje położyło na sękach moich.

– No właśnie. A poza tym, mogę być ostatnim gwoździem do trumny.

– Panie kolego – dodała Pani Metalowa Linka. – Toż to metafora. W naszym fachu to się nie liczy.

– Jak to nie? Mój mąż obok wbity, też metaforą być może, gdy człowiek się kąpie… a nuż się utopi…

– Ja tam się nie cektolę – rzekł Pan Tasak. – Rach ciach i po sprawie.

– Panowie! Więcej subtelności! Proszę! Jam Sztylet z ziemi ojców. Coś o tym wiem. Gładko w serce po zastawkach. Śmierć raz dwa. Czysto sprawnie.

– Panowie! Trochę kultury! Nasi goście się niecierpliwią. Czyż nie widzicie, że Pani Gilotynie szczęka opadła smutno. I po co? Na próżno ino. A Pan Szubienica we własnej pętli zaplątał siebie. To oni tak z nerwów mają. Przez niegościnność waszą.

– Czujemy się dyskryminowani takimi – pisnęła Pani Szpilka .- No co! Oni lepsi?

– Pani Szpilko. Proszę się uspokoić – rzekło Kowadło. – Już wiele członków, spłaszczyłem ciałem swoim. A było ich tak dużo, że nawet szpilki wcisnąć nie sposób się dało.

– Och doprawdy. Nawet szpilki? Co pan powie. Jaki pan miły. Ty grubasku ty. Jestem wielce zobowiązana. A ja w źrenicy byłam. O!

– Mnie to na nic. Jestem kowadłem i nie patrzę.

– Lecz pana inteligencja, to jak zwiewne piórko na dywanie puchowym, nad pierzastą chmurką.

– To ma być komplement, czy niby co?

– Niby co! – zaszumiała Pani Suszarka co Wpadła do Wody.

– Spokój tam! Bo pościnam naszych – wnerwił się ponownie Miecz. – Ciekawej rozmowy, posłuchajmy wreszcie w uspokojeniu swoim, między...

– Wiemy między... kim a kim.

– Wskoczę im do gardeł – zawołał Pan Cyjanek. – Będzie weselej.

– Ani się waż. Ze swoich chcesz dechy wypędzać.

– Gdzie dechy – wrzasnął Pan Gwóźdź?

– Cicho tam. A zatem przed państwem, nasi szanowni goście, będą się ścinać. Słownie rzecz jasna.

– Zostawmy to. Będziemy w następnej części.

– Części? Polubiam to – bzyknął Pan Piła Mechaniczna.

 

[[email protected]]

@Dekaos Dondi Przypomniało mi się zebranie partyjne PZPR - niósł ślepy kulawego, dobrze im się działo.

Miłego wieczoru bez stresu.

[Dekaos Dondi]

@[email protected]

[email protected]↔Dzięki:)↔Podsumowanie bardzo w guście mym:))

Znowu musiałem się męczyć ze skomplikowanym nickiem, ale by tradycji stało się zadość:)

Pozdrawiam:)