kiedy mówisz do mnie synu...

[Lahaj]

świat zamarza i przeraża 

w jednej chwili

stając się wyzwaniem 

nie tylko dla dorosłych 

wybieram postać Kaja 

łapię zimną dłoń 

młodszej siostry 

nazywasz ją córeczką

wchodzimy w krąg 

z którego wyjść 

można tylko po przejściach 

 

idziemy więc

krok za krokiem 

a wszystko wokół

odwraca się 

patrzy wilkiem 

 

potykamy się 

a wszystko wokół

zamiera

czeka na więcej 

 

upadamy 

w ciszy napiętej 

jak cięciwa gotowa 

do ostatecznego rozwiązania 

kwestii niechcianego ojcostwa 

Edytowane 3 Grudnia 2021 przez Lahaj (wyświetl historię edycji)

[violetta]

Twoje wiersze są takie mocna, za mocne.

[GrumpyElf]

@Lahaj Przejmująco, a puenta naprawdę mrozi. Stworzyłeś mocny klimat. 

To, że zastosowałeś imię Kaja od razu narzuciło mi skojarzenie z Gerdą i szukałam potem nawiązań do baśni, których nie znalazłam, ale to nieistotne, bo klimat wiersza obronił się. 

[Lahaj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 i ok. Wybór postaci trochę tak jak w grze. Jak wybór avatara. Słowo „synu” przygniata swoim ciężarem czyniąc bezwolnym jak okruchy w sercu z szatańskiego lustra. Wymówić można je w taki sposób ze skończy się dzieciństwo i trochę to chciałem przekazać tym wierszem. Pozdro

[Natuskaa]

Myślałam, że chodzi o to, że te dzieci są... niepotrzebne. Natomiast niezłe są "przejścia", takie dwuznaczne. Ja bardziej się skłaniam do szukania tu przejścia typu "zebra", wtedy wiersz składa się w pewien obrazek. No, ale to tylko takie moje rozważania nad tekstem.

 

Pozdrawiam :)