Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Gałąź dłoń ludzką spowija

węzłem wspólnoty drgając

 

i my

te wszechżywoty tycie

w dywan lądów wplecione

 

pod nami puchar rzek pieniących bucha

nad nami bławatkowy nieba lazur perli się

nadziemsko

rajskim chabrem dusze przyprószając

 

nie straszne nam zgryzoty

żywota bolączki

 

a droga ciernista w żywicy drzew

bursztynową łuną zastyga

by tych co niebytu powieki zamknęli upamiętnić

by dla przyszłych pionierów obeliskiem stać się

 

i drgać miodową obfitością okrzepłych doświadczeń

w złotawych próbach ognia mądrością pulsować

 

oto lekcja pokory

lekcja życia

 

i ród wiekuisty

miniony

prastarym zębem czasu nadszarpnięty

 

gasnący

acz nieprzemijalny.

 

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez emwoo (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@emwoo wszystko jest ze sobą wspólnie zespolone, co o umiera rodzi się w innym wcieleniu. Jest to nieprzerwany łańcuch. Czy się kiedyś skończy, czy jest to możliwe? Przyjemnie się czyta słowa pokornego optymizmu, bo to mi w myślach brzmi po lekturze wiersza. Może tego nam trzeba, pogodnej i pogodnej afirmacji. Pozdrawiam gorąco:)

Opublikowano

@huzarc zrównoważona energia żeńska jest stabilna więc tu się nie zgodzę :) choć przyznam, iż większość kobitek funkcjonuje na emocjonalnej sinusoidzie, rozbitkowie własnych emocji ... ale fajnie tak dla odmiany się z tobą nie zgodzić ;)

Opublikowano

@huzarc marsjaninie ;) mężczyzna będzie stabilną tarczą i twierdzą jeśli ma u boku kobietę, która jest mu inspiracją i która prowadzi go ku światłu w nim samym. wówczas on zostaje poniekąd strażnikiem jej mocy. aaa, takie tam ideały przechowuję w narożniku serca :) śmiej się śmiej ;)

Opublikowano

@huzarc  haha, aleś mnie rozbawił huzarku, uwielbiam ten twój inteligentny żart ;) asior jesteś! a co do życia "spirytystycznego" --> znam z autopsji niestety. już niejeden rozbitek szukał ukojenia w cieniu mego skrzydła, przed skwarem własnych ran i pomyłek ... i tylko mi się później zgagą odbiło :)

Opublikowano (edytowane)

@huzarc no niestety. a dopóki się tak będę snuła po ostrych krawędziach „dramatycznego trójkąta” Karpmana w szatach „wybawicielki” to wszelakiej maści sierotki do adopcji lgnąć będą lgnąć :) choć „ci peem”, że cosik ostatnimi czasy nie jestem już takim łakomym kąskiem dla „ofiar” ... hihi aż strach się bać co teraz mi los szykuje. „kata” może? ło jezusicku

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

strach się bać

Edytowane przez emwoo (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym normalnie nie widziałem jak to czytać ;) W treści Twoje... w formie, takie jakieś inne! Fajna świeżość, a i merytoryka dobra!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło że piękny - serdecznie ci dziękuje -                                                                                        Pzdr.miłym popołudniem.
    • Gdy idziesz skrajem szerokiego lasu chcesz pożegnać wszelkie skrajności wyrzucasz z myśli te wszelkie miastowości Idziesz łąką, kłanaisz się drzewom, trwasz tkwiąc   Gdy chcesz mieć taką idealną oną nie zaśmiecaj głowy idealizmami ideałek gdzieś żyjącymi na świecie aż aż takim że go nie ma, że nienamacalny, że utracony, że bezpowrotny   Gdy myślisz kategoriami, drogami i asumptami gdy etap chciałbyś mety podsumowaniem uśmiechnij się do własnych małych dążności życia nie zamkniesz w grający i buczący plan   Gdy piosnka ma być piękną pieśnią a wers osiągnąć głośnikowe wybrzeże pożegnaj się z ułudy baczności rozkazem i nie miej wcale awersji do wersowania   Gsy siebie pokonać wielce zapragniesz i gdy doskonałość wyda się kojąca dostrzeż jego rację po racji najrację że jak dotąd nikt ze sobą nie wygrał   Gdy życie zabrzmi równią pochyłą miej świadomość że los zmiennym jest że ze szczytu zejść trzeba niekiedy a opadając z sił można wznieść się w przestworza   Gdy zwątpisz w sens towarzyskości wiedz że bywają przyjaźnie a jakże że razem może przebiec bez komplikacji że złe emocje choć też dobre wcale nie są dużym osiągnięciem.     Seranon, 12.07.2026r.
    • @Berenika97 aż by się poszło do kina, tudzież chociaż pod latarnię, nawet i postać tylko ;) Ładne :)
    • wakacje trwają pogoda jako tako dopisuje ci którzy odpoczywają są zadowoleni   trudy codzienności chwilowo uśpione nikt o nich nie myśli po swojemu się bawi   cieszy się naturą która częstuje pięknem a nie betonowym miastem w którym zbyt ciasno   tak moi mili wakacje to zacna pora trzeba się nimi cieszyć bo gdy one się skończą zapuka   zwykła codzienność czyli coś co nie musi cieszyć bo wiadomo szkoła praca i nie zawsze miła jesień      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...