Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Zamiast uczyć się łąki oprogramowania 
ujrzyj jej piękno -- poczuj tlen motyli
ich wachlarze spowodują szczęścia jęki
weź ryzę papieru i ołówek do pisania
 
Ruchami dłoni wydziergaj swoje myśli
odzwierciedlą z dymem ducha twej epoki
złamanym już sercem pomimo "flashówki"
Nasze wody Fiji - spijmy dusze z puszki
 
wkradają się w dekadentyzm cyberżulerii
i recycling trwający w poetyckiej linii
 
niepotrzebnie grzebiemy w śmietnikach
resztki latających drobin w obiektach
 
Więc proszę Cię...
 
Nie patrz! -- przez mikroprocesor
 
Patrz zawsze przez swój mikroskop
 
Opublikowano

@Nefretete Gdy namacalna rzeczywistość, staje się dodatkiem do tej wirtualnej, przestrzeń traci kształt a czas znaczenie. Wtedy pozostaje próżnia, którą wypełnić nie można, tylko ozdobić wirtualną biżuteria. Ma ona wartość blasku, ale żadnego w określeniu tego skąd i dokąd podążamy.

Opublikowano

@huzarc Tak!

Z jednej strony zgadzam się z Tobą. Można by rzec, że dzisiejszy cżłowiek - w świecie teraźniejszym - zaczyna szukać własnych filozofii, które pozwalają mu odnaleźć własne jestestwo i sens, który zmuszają wręcz do zadania pytania.

Po co żyjemy?  Każdy z Nas, zapewne ma scieżkę  z góry zapisaną. Próźnia o której wspominasz, jest de facto tą biżuterią, którą sobie wykuwamy - i świeci.

Ale i tak! każdego człowieka dopada czas;można się z nim gonić, albo i nie. To już kwestia wyboru. W moim przypadku jest tak, że gonię się z nim.

Ludzie piszący ( jak tu wszyscy zgromadzeni) nie mogą powstrzymać własnego, ciągłego myślenia; bo gdyby tak nie było! , rutyna spowodowałaby -  ciągłymi czynnościami, powtarzającymi się -  zanik w byciu dobrym-:)

 

Dziękuję  za kometarz i wizytę.

 

Pozdrowienia ślę

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Dobre słowo”   Pod centrum handlowym straganik rozłożyłem, dobre słowo ludziom dawać postanowiłem.   Myślę sobie: dobrych słów dziś ludziom brakuje, więc tak gratisowo tutaj ich poczęstuję.   Zawiesiłem tablicę: „Dobre słowo każdemu”, „Darmowe” – dorzuciłem – „bogatemu i biednemu”.   Tam, gdzie miejsce na cenę, żadnych liczb nie wpisałem, nigdy za dobre słowa pieniędzy nie brałem.   Zawsze, jak komplementy, nawet słowa w pośpiechu, gratis rozdawałem w szczerości i w uśmiechu.   Zdziwiło mnie bardzo spojrzenie każdego, bo na mnie patrzyli jak na nienormalnego.   Za dobrym słowem nikt tu nie przepadał, śledzili mnie wilkiem, jakbym ich okradał.   I nagle słyszę z tyłu głos starszego pana: – Widzę, że pan tutaj stoi tak od rana?   Przytaknąłem mu głową z niesmakiem na twarzy, a on do mnie powiada: – Za dużo pan marzy.   Mówi to dobrym słowem i dorzuca z szarmem: – Ludzie chcą wszystko kupić, nie dostawać darmo.   Wystaw pan tu cenę, – dodaj słowom wartości – zaraz ktoś się zjawi, choćby z ciekawości.   Napisałem: „Pięć złotych”. Przyszła starsza babcia, była pewnie miejscowa, bo przybyła w kapciach.   Podeszła i patrzy, jeszcze nie spytała, a już inna osoba za tą babcią stała.   Ludzie darmo nie chcą ani brać, ani dawać. Nawet dobre słowa kupić chcą – nie dostawać.   Co darmo – nic niewarte, jesteśmy już takimi: chcemy płacić za wszystko, by poczuć się lepszymi.   I tak w tym naszym świecie prawdę zrozumiałem: że najdroższe jest właśnie to, co darmo dać chciałem.   Leszek Piotr Laskowski
    • @.KOBIETA.... gwiazd, blikiem się nie da.. ;)  
    • Matkom Sasa! Hasa smok tam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...