Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Syndrom życioholski

Gość Franek K

Przez Gość Franek K
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Tuliłaś się do życia, gdy byłaś dziewczynką,

Pełną ufnością dziecka, które wierzy w ludzkość.

Lecz popękał klosz ciepły i wdarła się ciemność.

Chłodny promień rozszczepił na strzępy dzieciństwo.

 

Niedowierzanie, rozpacz tej pierwszej żałoby

Wnet ustąpiły miejsca pogodzeniu z losem.

Sama wkrótce zaczęłaś wyprowadzać ciosy,

Dnia pewnego przez ciebie załkał miś pluszowy.

 

Czemu wybrałaś jego, bóg to wiedzieć raczy,

Swój syndrom życioholski pielęgnujesz co dzień.

Kochając nienawidzisz bezinteresownie,

Wciąż nadstawiasz policzki i przyjmujesz razy,

 

Na ołtarzu przetrwania składasz własne ciało.

Prowokujesz oprawcę choćby nieświadomie.

Nieustannie się zmagasz; życie jest nałogiem.

Nawet jak przedawkujesz, ciągle jest go mało.

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

@Marek.zak1

 

Dzięki Marku.

Taką ambiwalencję do życia ma chyba po części każdy, ale niektórzy (a raczej niektóre) dobierają jeszcze do tego  partnera-oprawcę. I tkwią w tym chorym układzie latami. Taki życiomasochizm.

@Gosława

 

Umówmy się, że go nie było...

grzegorz-kot67@o2.pl

[email protected]

Opublikowano
Opublikowano

@Franek K Franku chodzi o wszystko co macie w Sobie, ale widzę że za wcześnie to napisałem. Tak ładnie żeście rozmawiali, ale nawet w tym jesteście piękni... zanudzam - bawcie się dobrze.

@Gosława Gosiu a w zasadzie Reniu, piszę o Was wszystkich bez wyjątku, uwielbiam Wasze pisanie, kłótnie, romanse, twarze w lustrze, Waszą dumę w wierszach, avatary, niepewność, zmienność, czułość i to że czasami płaczecie, choć nigdy się do tego nie przyznacie. I za wiele innych rzeczy Was kocham, bo to jest wykładnia człowieczeństwa.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...