Szukając Wyjścia

[Alessia]

Utkana czarną nicią
przeznaczenia
jak w sieci pajęczej
próbuje zawalczyć
o swoją wolność.
Lecz czym są trzepoczące
skrzydła mej duszy?
Powoli i delikatnie
nawijam na palec
cieniutkie żyłki
by skrócić cierpienie.
Potrzebuję ostrza
by na zawsze
zażegnac tą ścieżkę.

[Marek Ciućka]

Strasznie to pesymistyczne... - o zakończeniu wypowiadał się nie będę [jak zwykle ciekawe]. Postaraj się podzielić ów wiersz na strofy, np.:

Utkana czarną nicią
przeznaczenia
jak w sieci pajęczej
próbuje zawalczyć
o swoją wolność.

Lecz czym są trzepoczące
skrzydła mej duszy?

Powoli i delikatnie
nawijam na palec
cieniutkie żyłki
by skrócić cierpienie.

Potrzebuję ostrza
by na zawsze
zażegnac tą ścieżkę.

Czyż nie jest wyraźniejszy? Decyzja jednak należy do Ciebie droga Autorko...

[Tommy Jantarek]

"Utkana czarną nicią
przeznaczenia
jak w sieci pajęczej" - jak już utkana, to prawie mur beton przez te biedne pajączki, nie można by cosik bardziej oryginalnego wymyśleć?
"Lecz czym są trzepoczące
skrzydła mej duszy?" - mej, moja, twoje,, twej, niedobrze mej duszy się robi
Końcówka przegadana i do przewidzenia. Cierpię.