Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)


Nie mówmy nic dzisiaj, nie trzeba,
Zanurzmy się razem w milczeniu.
Niech słowa przezbędne zapadną
Głęboko pomiędzy w spełnieniu.

Niech myśli rozkoszą dziś wybrzmią
W ciał naszych zacisznym dotyku.
Języki się splotą subtelnie,
Zmysłową popieśćmy się ciszą.

Uspokój mnie w sobie kojąco,
Jak balsam, co chłodzi namiętnie.
Niech mruczy twa skóra dziś drżąca,
Najcichszym z zapachów - pragnieniem.

Niech usta bezglośnie twe szepczą,
Błogości melodię do ucha.
Kołyszmy się w rytmie jej lekko,
Chcę cały się w tobie zasłuchać.







 

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Marek.zak1

 

Dzięki Marku. 

Lubię tworzyć nowe słowa. Mam już kilka na "kącie"

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Pozdrawiam i wszystkiego dobrego w New Roku

@Annie

 

Dzięki Annie i wzajemnie .

Kreseczki zaiste zabrakło. Tak jest jak się pisze na telefonie.

 

Pozdrawiam i wszystkiego dobrego (erotycznego?) w New Roku

@dot.

No właśnie. Czasem słowa są zbędne. Można kochać się w ciszy .

 

Dzięki Dot. 

Wszystkiego dobrego w New Roku  

@lena2_

 

Dzięki Lena . Nieprzypadkowo "spłodziłem" go dzisiaj. Celebra jest zbyt hałaśliwa. Prawdziwe uczucia rodzą się w ciszy. Czyż nie?

 

Wszystkiego dobrego w New Roku

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
    • Słowa   nie znikamy, jesteśmy rozpuszczane  przez nasze TO czym jesteśmy niezmiernie przybywamy wodą przypływu  do nowych świeżych jeszcze dusz to nic że to koncepty, struktury  dobry schowek na znaczenie  take stado maleńkich dusz     Pozdrawiam
    • @Piotr Samborski    Podoba mi się. Zdecydowanie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         Ale mam dwie uwagi. Jedną techniczną, pytającą o konieczność długiego odstępu przed "W domu". Drugą zawierającą propozycję. W ostatnim zdaniu zmień dwa ostatnie przecinki na kropki. Z pewnością będzie dla Ciebie jasnym, w jakim celu.     Pozdrawiam serdecznie. Miłej Niedzieli. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...