Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

czy schodząc schodami

można zejść do piekła

czy wchodząc schodami

można dojść do nieba

 

a może to granice których

nie da  się przekroczyć

bo są tam strażnicy

których nie przekupimy

 

tu nie pomoże żadna

łapówka głupi uśmiech

żadna znajomość tych

albo tamtych

 

bo niebo i piekło to miejsca

dla wybranych którzy

na jedno lub drugie po

prostu zasłużyli

 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

A może takie schody sa tylko złudzeniem., bo żyjąc chodzimy zawsze po ziemi, a różnica między nami może polega tylko na tym, jak po niej chodzimy i jakie ślady przy tym na niej zostawimy..? Bardzo ciekawy impuls :) Pozdrawiam.

Opublikowano

Ostatnio z kimś rozmawiałam na temat piekła i nieba i do nieba zazwyczaj idą grzesznicy bo Bóg wybacza a do piekła katolicy modlą się tak często bo coś w życiu przeskrobali i trafiają do piekła z nadzieją że trafią do nieba. Mi dane było zobaczyć niebo we śnie tylko Jezus kazał jeszcze wracać bo nie wszystko wypełniłam jest tam piękna zielona trawa niebo jak nasze czyli piękne błękitne Jezus siedział w moim niebie na krześle a moje troski i choroby wszystko zniknęło nie potrzeba tam dóbr rzeczowych a schody tak są to one tam prowadzą w sercu prawdziwych szczerych ludzi życzę tego każdemu nawet wrogowi by mógł doświadczyć i zobaczyć gdyż to jest piękne mimo że we śnie :) pozdrawiam gorąco nie wiem czy dobrze wiersz odebrałam ale jest piękny chciałam się tym z Wami podzielić pozdrawiam i Szczęścia w Nowym Roku

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam -  miło że tak odebrałaś.

                                                       Kolorowej nocy życzę.

@Sylwester_Lasota - dziekuje za czytanie jest miłe.

                                                                                         Pozdr.

@duszka  -  cieszy mnie twój komentarz za który ślę uśmiech.

                                                                                                              Pozdr.

                     

@Iwa-Iwa  -  dobrze odczytałaś -  dziekuje ci za to.

                                                                            Spokojnej nocy ci życzę.

                                                                 

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam -  nie zrozumiałaś myśli wiersza - więc cię oświecę.

Chodzi o to że są schody na które ktoś sobie zasłużył

czyli albo do nieba albo do piekła wiec nie widzę tu 

nic nie chrześcijańskiego - 

                                              Pozd. 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Rozchlapuję serce jakoby kto w krowie łajno bosą stopą wkroczył.   Niby ta dusza łomocę po polu niewidoczne dzwonki bydłu żałośnie rozbujam.   A w zboże rozchwiane rzęsiście się wlewam.    Ponoć największa żałość przychodzi na ludzi gdy dom rodzinny ktoś z dymem puszcza.   Gdy strąca ostatnie posłanie lub suchar stary ze zgrabiałej dłoni wydłubie.   To nic przy cudzie krzyża z dróg rozstaju co ostał się niby Pan na niebiosach dmuchnął niepełnie.   A jedna struga najmniejszej mocy miała by ten pomnik żałości obalić.    Tak tkwi na końcu lipowej alejki moje drzewo życia mój grzech popełniony co go słabym światłem miesiączek oświeca.   Jakby szkoda mu było promieni marnować na to miejsce smuty na czas zapomnienia.    Niech by i sczezło w ziemię się zapadło niech i by bór wyrósł czy chłopskich chałup tysiące na szczycie pobudował.   Nie zdoła to wymazać z głowy zakamarków radości jakie wzniecało.    O Piękna Pani wietrzyk w zatwardziałe serca zaprowadź a wybudź litość w setnym pokoleniu i wykop z mroku podziemnej krainy.   Te kolumny pękate i portyk przeczysty te dachówki karpiowe i ściany bielone w radości wykwitłe a słońcem na wiosnę umajone.    A na powrót serce wkleję w parcelacji łaty.
    • Doskonały przekaz a i sposób narracji niebanalny. Łatwo sobie wyobrazić tą w ustach górę lody gdy temperatura na zewnątrz się obniża a chłód otoczenia to najmniejsze nasze zmartwienie. 
    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zajmująco w Twoim wierszu i ładna puenta.. Pozdrawiam serdecznie.
    • Akty, Rokito, kot i korytka   Akty, Roksano! Do nas korytka
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...