urywki

[beta_b]

...Odszedł dzień przed wigilią,

w sklepach tłumy, prezenty, południe.
Niedorzeczne są plany niebieskie,
są dni w roku bardziej smutne!

Inaczej odchodzi się w deszczu
a on umarł na piku ze słońcem.
Niestosownie kłóci się nastrój,
a śmierć swoje układa - to wiem.

Znowu życie się rodzi w wigilię
i nadzieja wstępuje w człowieka.
Tamten zawał miał, choć nie w porę,
na skończenie kolacji nie czekał

i odszedł wbrew zdrowiu, logice.
Inny żyje na przekór wszystkiemu.
Jakże kruche jest nasze życie,
jak wytrwałe - nie wiedzieć czemu.

 

 

Edytowane 26 Grudnia 2020 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[Gość Radosław]

Te odejścia są zazwyczaj nie w porę. Zamyśliłem się. 

 

Pozdrawiam ciepło 

 

Wszystkiego najlepszego 

[Waldemar_Talar_Talar]

Wita świątecznie - pierwsza mi kuleje -  ma tyle dni co są smutne.

Czy nie lepiej by brzmiało  - które są smutne.

 A tak wiersz kupuje mimo ze boli.

                                                                 Pozdrawiam Świątecznie.

                            

[[email protected]]

@beta_b Żyjemy urywkami od czegoś do śmierci,
                   słyszę szmer pod drzwiami, to ona się wierci.
 

Pozdrawiam Betko, popatrz i po wszystkim... prawie.

[beta_b]

@Radosław tak, Radku. Odejścia nie w porę są przy mnie. @Waldemar_Talar_Talar Zmieniłam Waldku, dziękuję za uwagę.@[email protected] Nie wiemy, czy się wierci, chyba że wiek tyka. 

 

Zaskakują mnie covidowe zgony, szybkie i nieprzewidywalne, jako inspiracja do kilku wersów. Pozdrawiam Panów ciepło, bb

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dobrze to znam. Zabolał. 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wiersz budzący do prawdy o życiu... Szczególnie dwa ostatnie wersy mnie poruszyły, bo wypowiedziły niezwykle wyraźnie tę jego dwoistość. Chyba dobrze o niej pamiętać... Pozdrawiam Cię serdecznie :)

[egzegeta]

A ja co nieco skróciłem,

ale nie wyrzuciłem :)

 

w sklepach tłumy, prezenty, południe;
on odszedł dzień przed wigilią,

inny żyje na przekór wszystkiemu.

 

tamten zawał miał, choć nie w porę,
na skończenie kolacji nie czekał;
też odszedł

– wbrew zdrowiu i zwykłej logice.

a jednak znów – w ten szczególny wieczór

rodzi się życie i nadzieja

wstępuje w człowieka;

jakże dziwne jest nasze życie.

 

 

Przepraszam,

z interlinią i z czcionką nie mogłem sobie poradzić.

Panią Beatrycze

pozdrawiam serdecznie i świątecznie.

 

 

[Gość]

@beta_b Bardzo przejmujący wiersz. Pokazuje jak wielką wartością jest każdy dzień i, że należy celebrować go nie tylko od święta. Pozdrawiam serdecznie. 

[Bolesław_Pączyński]

Dobry wiersz nasuwa pełnię zadumy