Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

czar

Jesteś czarodziejką mej pokusy, uśmiechem

Zwabiasz myśl powabnych ust obrazem swym, ruchem

Uwodzisz, szkląc się barwą zwierciadła i grzechem

Żądzy, obejmując jej ognistym podmuchem.

 

Niebiański smak piekielnej ekstazy lśni w oczu

Ciemnych iskrą płomienną, gdy zbliżasz swój dotyk...

Dłoń pieszczotliwa gładzi po bujnym warkoczu

Zmysłów spiętych oddechem ciał w czuły erotyk.

 

Szukam Twego powabu w sekrecie iluzji

Elektryzującego napięcia neonu

Magnetyzującego cielesność w inkluzji

Dwojga części wspólnego w nas oksymoronu

 

obraz

Lubię spoglądać, na Twój uśmiech pod koroną

Włosów spiętych w zmysłowej obłok czarnej burzy

Gdy bielą błyska pod ust czerwoną zasłoną

I w lustrach jasnych oczu rzęsami się smuży

 

Lubię patrzeć na dłonie Twe, gdy po aksamicie

Skóry palcami kreślą dreszcz w czułości ciała

Nucąc uwodzicielsko, aż rozkosz w zenicie

Spływa w Tobie, jak w niebie rozpuszczona skała.

 

Lubię zerkać ukradkiem, jak ze swych sekretów

Rozbierasz się, kokardy fiszbin rozpinając

W odbiciu mych oczu, bym mową epitetów

Mógł ująć Twoją postać nic nie pomijając…

 

wspomnienie

Widzę Cię jak ambrozją swojego wspomnienia

Wabisz me tęskne myśli, poisz pożądaniem,

Magią podsycasz na wargach czerwień płomienia,

Kusisz kształtem nagości skrytym pod ubraniem.

 

A potem opadasz we mnie jak deszcz brokatu

W podkowie mego brzucha pląsem swej smukłości

Zanurzasz się z naręczem Orchidei kwiatu

Przylepionym do skóry zmazą namiętności

 

Twe włosy, przesycone ust lubieżnych jękiem,

Rozwiewają się, wichrem dzikich zmysłów gnane,

Sklejając ciała żaru nektarem i dźwiękiem

Skrzydeł nocy, gdzie dusze nasze są schowane

Edytowane przez huzarc (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...